EEN ALZHEIMER BIOGRAFIE

In de Groene  Amsterdammer verscheen vandaag een uigebreide boekbespreking over een pas verschenen boek over de ziekte van Alzheimer, geschreven door ene Koos Neuvel, getiteld

'Alzheimer: biografie van een ziekte'.  Heuvel schreef dit boek naar aanleiding van de genoemde ziekte van zijn moeder.    Ik heb dit boek zelf nog niet in mijn bezit, maar ik  heb wat vermeldingen uit genoemde boekbespreking over genomen.

Een zekere  Dr Whitehouse Amerikaanse neuroloog heeft zich diepgaand met deze ziekte bezig gehouden. Zijn boodschap is dat Alzheimer niet wezenlijk verschilt van normale ouderdom  In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw werd de term seniele dementie bewust verlaten en werden de mensen die aan genoemde ouderdomsziekten leden  o .a  nder de noemen alzheimer geschaard. Alzheimer patiënten hoor je zeggen: ik ben niet ziek, maar oud. Genoemde dokter Whitehouse gelooft niet dat een geneesmiddel voor Alzheimer snel zal worden gevonden. Maar niet alleen Jansen Steur, ook competente neurologen kunnen een foutieve diagnose stellen.

Neuvel laat in zijn boek zien dat hoop bij de ziekte van Alzheimer niet alleen bestaat uit het vasthouden aan medische illusies, maar dat het menselijk vermogen in staat is door angsten en aftakeling heen te komen, om tot acceptatie met een leven van kwetsbaarheid en eindigheid te kunnen komen. 

Ik zelf ben het met het bovenstaande zeer eens. Als ik het genoemde boek van Koos Neuvel in mijn bezit heb hoort u meer van me.

DE LIBBENSPIIP

(En gedeelte uit 'De Libbenspiip' van Pieter JellesTroelstra)

Alde pake sit foar ‘t milhûs                                                                                                

 t Is eenmoaje simmerdei

En hy sjucht de wite wolkje

 Ut syn piip swiersettiich nei,

Ja” sa seit er “ sa wier alles

Hwet ik  yn  myn libben seach:

Wolkjes dy ‘mij tel üntdreauwen,

Reek, dy ‘ ringen my úntfleach.

Mar ‘t is mis : de piip is ût; 

“ja,” sa bromt er, lûk no mar,

 de dea is toch  het einbeslut

 kom ' i kmoat  iete, 'ís tsien oere.

Twa jonges loeke pake springend

yn de keamer ien. Pake glommet,

.mear as  yeske blea dochs fennroken oer.

---

Woordenlijst:

Milhus is woongedeelte van de boerderij

Simmerdei  is zomerdgi

pake opa  grootvader

yeskjke  as

reek  rook

HET LITTEKEN VAN DAVID

Alhoewel de boekenweek  voorbij is kan ik het niet laten het boek met bovenstaande titel nog eens te noemen.

Dit boek verscheen in het jaar 2006 of 2007.

Ik kocht het toen en las het ook, ik heb het dus al zeven jaar in mijn  kast staan zonder er meer naar om te kijken, tot ongeveer een week geleden toen ik  het boek weer eens tegenkwam, ik bladerde het nog eens door en dacht dit kan wel eens een van de betere boeken zijn, lezen dus. Ik heb vreemd genoeg geen enkele herinnering over de kwaliteit van het boek toen ik het in 2006 of 2007 voor het eerst las, mogelijk speelt mijn kwaal hierbij een rol. Kortom ik las dezer dagen het boek opnieuw, en was verrukt. Het is een schitterend boek, dat ook de geschiedenis van het ontstaan van de Joodse staat  Israel in1948 beschrijft, gruwelijk, hele dorpen werden door de joden met de grond gelijk gemaakt, en  duizenden palestijnen werden verdreven en in vluchtelingkampen onder gebracht. De titel van het boek geeft het bizarre verhaal aan, maar is waarschijnlijk bekend, een

Palestijnse baby wordt gestolen, groeit op bij de joden, en wordt later

als joodse militair doorzijn broer herkend aan zijn litteken, enzovoort.

   

Schrijfster: Susan Abulhawa

Uitgever: Oxfam Novib Den Haag,

EEN BOEK EN DE BOEKENWEEK

Ja, de Boekenweek, ik heb er niet zoveel mee.

ik koop en lees toch wel boeken, overigens is een gratis  Boekenweekgeschenk , een gratis boekje mooi meegenomen. Verder zal met de Boekenweek wel de commercie bedoeld zijn, boeken kunnen je wat doen, een goed boek kan je aan het denken zetten, kunnen mogelijk een ander mens van je maken. Ik lees al pak weg bijna tachtig jaar boeken en weet er wel iets van.

Zo kocht ik  al voor de Boekenweek de nieuwe roman van Murakamie "De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrims jaren". Het boek speelt  zich uiteraard af in Japan.

Het boek opent met en hechte groep middelbare scholieren, twee jongens en twee meisjes die al enkele jaren een sterke band hebben, totdat er een kink in de kabel komt, door roddel,  achterklap, een jongen wordt verdacht van aanrandingen van de meisjes en wordt uit de groep gezet, deze jongen, Tsukuru, blijft de hoofdfiguur in het boek,een prachtig boek dat je zeer aan het denken zet: dat de tijd niet altijd verstrijkt, wat heb je voor een ander over,

hoe bereik je evenwicht tussen verschillende karakters?

Dus een aanrader.

MYN BROERKE

Myn broerke is sa stil en sa wyt en sa kâld,

Hy kin net mear boartsje troch fjilden en wâld.

Us mem stiet te kriten, mar hy heart har net.

Us heit aeit syn wankjes, mar hij fielt it net.

Hwet gongen wij vaek wol tegarre yn it hôf

En geiden en djoejden troch beammen en lof.

No leit er sa wyt sa stil en sa kâld,

Nea scil er wer boartsje troch fjild en wâld.

Moarn wirdt er op ''t tsjerkhof ynt grêfke delleid.

Den bliuw ik allinne by mem en by heit.

Ljeaf broerke, al bist wei en al sjoch ik dy net,

'k scil faek om dy tinke mei triennen fen smert.

De dichter heet Pieter Jelles Troelstra

Vertaling van het gedicht op verzoek, eventueel morgen

EEN HERDENKING

Jaarlijks herdenkt onze familie de sterfdag van onze lieve kleinzoon Sjoerd.        

Sjoerd overleed op 24 februari 2010, 14 jaar oud, dus afgelopen maandag

bezochten Lenie en ik met het gezin van Nico het grafje van Sjoerd. Ook

op zijn verjaardag op 16 oktober is dit een vaste gewoonte geworden.

Toen Sjoerd nog amper twee jaar was heeft hij een week bij ons gelogeerd. We woonden toen nog in Boekelo. Het was voor ons een geweldige week. Dagelijks schreef ik toen onze avonturen met Sjoerd op. Enkel stukjes volgen hierna.

Sjoerd bij opa en oma in Boeklelo 20 t/m 27 juli 1997.

==========================================

Zondag 20 juli 1997

's Morgens het gebruikelijke ritueel. Sjoerd om 8 uur wakker. Nog even spelen in z’n bedje, en dan dollen met oma en opa in het grote bed. Dan een boterham met moeite, dan in het grote bad. Tegen elf uur naar de kinderboerderij in het Woolderikspark. Het was prachtig weer, veel dieren in het park, maar Sjoerd vond

een houten koe die je kon melken het interessantst, vooral de pan die er onder stond. Nog even naar de eendjes  en dan naar huis.

Na het middagslaapje ging opa nog een klein uurtje met hem fietsen. 'Avonds probleemloos slapen.

Maandag 21 juli 1997.

Zon en regen. 's Morgens gewandeld met oma. In de namiddag in de stromende regen naar Mac Donald Hengelo, patat,hamburger , milkshake en een ballon toe.

Groot succes. Opa ging 's avonds schaken in Lonneker. Sjoerd had geen slaap,maar tegen tien uur lukte het toch.

Dinsdag 22 juli 1997.

Een zonnige dag, naar de markt in Enschede. Kibbelings eten op een bankje, en ook nog patat, prachtig.  Om half een hebben we Lotte gehaald. Lotte is een grote fan van Sjoerd. Na het middagslaapje het gebruikelijk ritueel in de tuin, Takjes, steentjes. het gietertje, toen nog een uurtje met opa gefietst, o.a. naar het ezeltje, Sjoerd noemt het hardnekkig "koe".  Dries onze kat  was zoek, maar zat na een uurtje weer voor de deur. Sjoerd ging tegen achten probleemloos slapen

Woensdags 23 juli 1997

Vandaag mooi weer. Het zou goed zijn als Sjoerd met een touwtje aan oma vast kon.

Oema 'Oema'. Opa: " Oma komt zo terug", morgens met Sjoerd naar het dorp,gewandeld, glijbaantje, schommel, wip. Gevonden takkjes moeten in de put, of liever nog in brievenbussen.  Fietstochtje, met bak water in de tuin gespeeld. we aten spinazie met tartaar, Sjoerd eet goed.

Verder deden we  nog veel meer leuke dingen, o.a met het treintje naar Haaksbergen, naar de Rutbeek, kinderboerderij enz. 

 

OVER HET LEVEN als ALZHEIMER

Waarschijnlijk door mijn interesse in het gebeuren in Sotsji, en dan nog hoofdzakelijk in het schaatsen, ben ik wat achter geraakt in  het schrijven van stukjes op dit weblog. Als een Fries, die in zijn jeugd veel heeft geschaatst vraag ik hiervoor enig begrip. Ik heb namelijk het idee dat de winters in Friesland altijd goede schaatswinters waren, het ijs was vaak zo bevroren dat zware auto's over het ijs van Lemmer naar Urk reden. Als jongens maakten we schaatstochten  van Lemmer, over de meren naar Sneek, afstanden heen en terug 2 maal vierentwintig kilometer.  Prachtig toch was je 's avonds weer blij dat je thuis was. Ik herinner me dat ik één jaar een paar keer met een schoolvriendinnetje aan een kortebaan wedstrijd mee deed, maar dat was een mislukking, niet om het aardige meisje dat ik stevig vast moest houden, Alie Kossen hete ze, maar we hadden niet getraind dus geen prijzen. Alie Kossen is na de oorlog met haar ouders naar de Verenigde staten ge-emigreerd, ik heb haar dus nooit weer gezien.

Maar dan nu iets over gezondheid. Ik heb nu al bijna een halfjaar Alzheimer, maar waarschijnlijk omdat ik dagelijks remmende medicijnen gebruik, pleisters, voel ik me beslist niet ziek, wel wat vergeetachtig, maar mogelijk niet meer dan gezonde mannen van mijn leeftijd, kortom niks aan de hand, ik win nog schaakpartijen op de club, maar helaas verloor ik maandag een mooie partij van mijn kleinzoon Bart, het trieste was dat hij mijn in enkele zetten perfect mat had gezet, enfin ik ben een goede verliezer, goedzo Bart.

Zo, weer even bijgepraat , met de uitslagen van de Nederlanders in Sotsji ben ik blij,

maar het feestje van Poetin  is aan veel kritiek onderhevig geweest.      

GEZELLIG

Het jongste zusje van Lenie, Ria woont met haar man Bob in Vreeland, een mooi dorp in Utrecht aan De Vecht. Enkele keren per jaar worden er wederzijdse bezoeken gebracht, en zo bezochten Ria en Bob ons de afgelopen zondag in Enschede,  Gezien dat verders bijna onze hele familie in Enschede woont, onze kinderen en kleinkinderen met aanverwante vriendjes en of vriendinnetjes, komen  graag op visite als ze weten dat Ria en Bob er zijn.

En zo was het zondag een drukte van belang bij opa en oma op de Archipel,

 want Ria en Bob zijn er en o jongens wat gezellig.

Later op de avond kwam onze kleinzoon Bart  nog schaken, we speelden twee

partijtjes, , de stand werd een/een. Opa blunderde een keer, maar ja hij is ook niet zo jong mee, Bart vergat een keer zij stukken goed te dekken en verloor eveneens een partij, dus werd het een/een, schaken, het mooiste spel van de wereld. 

Laat ik niet vergeten dat ik afgelopen vrijdag met mijn grote vriend Clemens naar de Twentse Welle ging, ons plaatselijk museum. Det museum is een samenvoeging van  het vroegere textielmuseum en het natuurmuseum.

Gezien het kl..te weer is een museumbezoek zeer aan te bevelen.

EEN DRUKKE WEEK

Ach wat zou Lenie zeggen, Je hebt toch tijd genoeg! En dat is ook zo.

Maar toch, de week begon al bij de kapper, dat was zo langzamerhand wel eens nodig, Toen ik van de kapper thuis kwam, zat de pedicure al op me te wachten,

soms wat pijnlijk maar noodzakelijk.

En toen was het dinsdag, meestal een rustige dag, maar ik moest nu echt eens met de postbakken aan de gang waar nog een aantal ongelezen brieven in lagen,

bovendien was het hoog tijd om de postbakken eens grondig uit te mesten,

brieven van belang in mappen bewaren en de waardeloze rest in de prullenmand.

en o schande er zaten nog een paar onbetaalde  rekeningen in, dus aan het werk.

En toen was het woensdag, middags schaken. 's Morgens bereid ik me wat voor, lees wat theorie door, om  's middags niet af te gaan. maar dat heeft deze keer niet geholpen, want ik verloor een pittige partij, volgende keer beter.

Donderdag. Ik had me opgegeven voor een wekelijkse bijeenkomst van een zo genoemde kopgroep, een wekelijkse bijeenkomst van alzheimerpatiënten.

Deze eerste dag is me goed bevallen, ieder kan zijn verhaal kwijt, en een halfuurtje beweging, lichte sport. Ik schrijf er nog wel eens over.

En toen was het al weer Vrijdag, vandaag dus.

Om elf uur moest ik  een bezoek brengen aan de neuroloog,

Clemens ging met me mee naar het ziekenhuis, ik vind het prettig als er iemand met me mee gaat want mij ontgaat wel eens iets, wel veel denk ik.

Een goed gesprek gehad met de neuroloog, ik was "bang" dat ze  zich vergist had in de diagnose, en dat ik gewoon een leeftijdskwaal had, vergeetachtig enz,

maar geen Alzheimer. Aan de hand van een hersenfoto maakte ze me duidelijk dat ik de genoemde kwaal wel had, ik gaf me gewonnen, maar blijf alert.

Zaterdag zou ik met Clemens mijn schoolvriend Foppe in Castricum bezoeken,

maar dat kon wegens ziekte van de echtgenote van Foppe niet doorgaan.

Volgende keer.

EEN HERINNERING MET TAAL

Het is vele jaren geleden, ik woonde nog maar een paar jaar in Amsterdam, maar was al met mijn derde kosthuis bezig, bij mevrouw Lor waar ik het zeer naar mijn zin had, ik werd bevriend met een  inwonende schoonzoon van mevrouw Lor, Jan Wildschut.  Jan was heel erg bezig met jeugdwerk in oud zuid hij haalde me over om ook eens mee te gaan, en binnen de kortst tijd leidde ik zelf een jongensclub rond de Oranjekerk in oud zuid later in de Stal van Napoleon op het Amstelveld. Op deze laatst genoemde club zat ook een jongetje van een jaar of twaalf, een druktemaker van belang, maar toch ook weer een heel leuk jongentje, Dickie Hartman. Als jeugdleider ging je ook op huisbezoek, en zo kwam ik bij  aardige mensen, het gezin bespond uit pa en moe Hartman, de ouders van Dickie Hartman en vijf kinderen, twee jongens e drie meisjes, kortom ik werd verliefd op een van de meisjes, Lenie en met Lenie ben ik nu al ruim 55 jaar getrouwd. Maar wat heeft dit allemaal met taal te doen ? Let op. Lenie en ik werkten in Amsterdam ieder op een kantoor waarje wel eens een mondje Engels moest praten, en zo gingen we samen op de Wetering- schans op Engelse les, onder leiding van een aardige mevrouw, haar naam ben ik vergeten, maar wat ik wel heb onthouden dat ze stapel was op de gedichten van

John Keats. Daarom hierna een van zijn bekendste gedichten.

On the Grasshopper and Cricket

The Poetry of earth is never dead

When allthe birds are faint with the hot sun

And hide in cooling trees a voicewill run

From hedge to hedge about a new mown mead;

Tath is the Graahopper's -he takes the lead

in summer luyery,- he has never done

. ]With jis delighs: for when tired out with fun

He rests at ease beneath some plesan weed,

hepoetry of earth is ceasing never;

On a lone winter evening whethe frost

Has wrought a silence from the stove there shrills

Thr Crickets' song,in warmth increasing ever,

And seems to one in drowsiness half lost,

The  Grasshppers' among some grssy hils.

Na afloop van de les aten we een heerlijk broodje

               in de Reguliersbreestraat

HEEL WAT ANDERS

Vanaf mijn kindertijd heb ik altijd wel iets gehad  met boeken, gedichten en schrijven.

Toen ik in 1992 met pensioen ging begon ik met een dagboek, maar dat is eigenlijk niks geworden omdat ik niet zorgvuldig genoeg op de data lette, kortom het werd een dagboek van niks, maar ik wilde toch graag het een of ander opschrijven , dingen die ik niet wilde vergeten en dus doopte ik het dagboek om in 'schrijfboek'   Dit schrijfboek, ruim 100 bladzijden is vol geschreven, maar ik heb het nog steeds, door mijn handschrift is het moeilijk te lezen.

Het eerste wat ik er in schreef  kwam van kladjes waarop ik veel eerder de namen van mijn

schoolvriendjes van de lagere school had geschreven met de spelletjes die we  deden, ik schreef ze over in het 'schrijfboek' dat je ook een 'niet vergeet boek' kon noemen.

Mijn schoolvriendjes van de lagere school	Spelletjes die we deden
Pieter van der Bijl*	Landje veroveren
Arend Vos	Hoekje besjen
Luwe van der Bijl*	Schipper mag ik overvaren
Foppe Post	Krijgertje
'Engele Klijnsma*	Voetballen
Japie de Bruin	‘s Zomers elke dag zwemmen
Jan Bijering	Tiepeljen
Mijne van Dijk
Japie Aukema
* Dit waren dikke vrienden.

   

Over Trou zie 15 februari

Mijn zwager Bob schreef: Ik heb weer wat bijgeleerd
want ik kon het Friese gedicht Trou helemaal lezen.

Een prachtig gedicht

Ik vertaal het nu toch maar even

Trou  naar Trouw

Hij heeft een meisje naar het kerkhof gebracht,

Al jaren, jaren geleden;

Dat graf bij de grijze kerk

Ligt het geluk van zijn leven in.

Dat meisje was het licht van zijn ogen,

Dat vergeet hij nimmer meer;

Haar lichaam begroef hij daar,

Haar ziel rust diep in zijn hart.

Zijn hart is het graf van zijn liefde;

't Is donker, in diepe rouw,

Maar blij bloeit boven zijn meisje

De vergeetmijniet-bloem van de trouw.

EEN HEEL MOOI FRIES GEDICHTJE

                  fen Pieter Jelles

                                  

                                     Trou

          Hy hat in famke to hof brocht,

          A lierren, jierren lyn:

          Det gréf bij d grize tsjjerke

          Leit it lok fen syn libbenyn.

          Dy faem wier it ljocht fen syn eagen,

          Dy forjit er nimmer net:

          Hjar lichem begroef er op 't tsferkhof

          Hjar siele rest djip yn syn hert.

          Syn hert is it  it gref fen syn ljeafde;

          't Is tjuster, yndjippe rou;

Mar blier bloit boppe  it gref

Deforjitmynetblom fen de trou.

Op verzoek volgt morgen een vertaling,

maar met wat moeite is het Fries best te volgen.

Geef maar een seintje!

TOCH EEN MOOIE HERINNERING

Nu de kerstbomen weer zijn onttakelt moest ik denken aan het kerstfeest van de zondagschool in Lemmer, mijn geboorteplaats.

Dit kerstfeest waar we als kinderen dagenlang naar uitkeken werd gehouden in de Ned. hervormde kerk, uiteraard in Lemmer.

We keken als kinderen dagenlang naar dit kerstfeest uit, want buiten de jaarlijkse kermis waren er in  Lemmer niet veel feesten, ik heb het nu over de dertiger jaren, crisistijd en nog voor de oorlog.

En dan was het opeens zo ver, je werd opgehaald door een of twee vriendjes om met de moeders naar het kerstfeest in de kerk te gaan. Als je de kerk binnen kwam keek je eerst met verbazing naar de vele meters hoge kersboom, oudere jongens waren bezig om met  brandende kaarsen op lange stokken de kaarsen in de boom aan te steken. Prachtig vonden we het. Ik weet nog dat er een aantal emmers met water rond de boom stonden  voor eventueel bluswerk. En dan kon het feest beginnen, dominee Keuzenkamp opende met gebed en heette iedereen welkom. Zijn vrouw (mevrouw van dominee)  las het kerstverhaal voor.

En dan kwam het gedeelte waar we  als kinderen bang voor waren, dominee had de gewoonte om een kind naar voren te roepen om een Bijbelse vraag aan de ongelukkige te stellen, zo van "hoe heette de moeder van Jezus, of waar woonde Jezus later met z'n ouders. Je was doodsbang dat je niks meer wist daar vooraan in de kerk.

Maar als die ellende voorbij was werden er door meisjes consumpties rond gebracht, chocolademelk met een soort gebakje, let wel, alleen voor de kinderen.

Dan werden er nog kerstliedjes gezongen, en mevrouw van Dominee vertelde een verhaal.     

Soms een mooi verhaal, maar wij als kinderen zaten al te wachten op de cadeautjes, voor het naar huis gaan kreeg ieder kind een dikke sinaasappel een scheurkalender en  een prachtig boekje mee naar huis, de boekjes waren natuurlijk geschreven door W.G   van de Hulst, o.a. Peerke en z'n kameraden, Het plekje dat niemand wist, en anderen.  Prachtige leesboekjes die je verslond. Het boekje Peerke en zijn kameraden staat nog in mijn kast, toch een mooie herinnering!

TOCH NOG IETS OVER 'OUD EN NIEUW'

                              Oudejaarsavond

Door omstandigheden aan de late kant, maar hier komt het.

Oudejaarsavond verliep hier in Enschede, zoals elk jaar met heel veel lawaai door het vele afgeschoten vuurwerk, enfin we zijn dit een keer per jaar wel gewend en we genieten er ook wel van.

Waar de gewoonte vandaan komt weet ik niet, maar op oudejaarsavond worden er oliebollen gegeten, zo ook nu want onze zoon Nico kwam met vrouw en kinderen bij ons het "oude jaar uit zitten " en bracht een schaal met eigengebakken oliebollen mee. Erg lekker.

Deze oudejaarsavond verliep zo als hij bij de meeste mensen ook wel zal verlopen: een drankje, een hapje, lachen om Theo Maassen en dan om 12 uur "de beste wensen! met Champagne, en veel, heel veel vuurwerk, ook de drie kleinkinderen  doen met kleine klein vuurwerk en rotjes dapper mee.  Kortom een gezellige , fijne avond.

                                        Nieuwjaarsdag

Dan is het zomaar 2014 in plaats van 2013, zal ook wel weer wennen.

Omdat het gezin van onze dochter Karin het oudejaarsgebeuren met vrienden hadden gevierd, kwamen met z'n allen op de nieuwjaarsdag bij ons, oma en opa  's middags met hele gezin, dat wil zeggen inclusief kleinkinderen en vriendjes om de beste wensen uit te wisselen en de rest van de oliebollen op te maken, respectievelijk van drankjes en van oma's lekkere hapjes te genieten.

Kortom een bijzonder gezellige nieuwjaarsdag.

                             

EEN BIJZONDER ETENTJE

Een wel heel bijzonder etentje op zondag 29 november 2009 ,

Sjoerd had aangegeven dat hij graag nog een keertje wilde gourmetten en fonduen, zoals we dat met de kerst altijd doen, en dan met iedereen erbij. Dus ook zijn moeder, Bert en oma. Natuurlijk, een van de laatste wensen van Sjoerd werd geregeld, dus voor 15 personen een giga tafel gedekt, twee gourmetstellen, twee fonduepannen, een paar kilo vlees en natuurlijk aanpalende zaken zoals salades, stokbrood, sausjes en de benodigde drankjes. En voor Sjoerd natuurlijk frikandellen en ossenhaas, dat at hij  altijd graag. Sjoerd hield het bij frikandellen, de ossenhaas lust iedereen, dus die ging ook op, verders werd er nog roomijs en kaneelijs en koffie geserveerd.  Sjoerd vond het leuk, maar had natuurlijk niet zoveel meer met eten. door zijn ziekte ging het hem gauw tegenstaan, na een hafuur hield hij het wel voor gezien en verdween stilletjes naar de studeerkamer, waar hij met een capuchon op zichzelf even terug trok, het opruimen liet hij graag aan zich voorbij gaan.  Fijn dat Sjoerd dit nog heeft mee gemaakt, zoals bekend is  onze lieve Sjoerd eind februari 2010 overleden.

EEN TRADITIE

Inderdaad  een traditie,

want traditiegetrouw komt onze familie op de eerste kerstdag bij elkaar. Weken van te voren worden de kerstplannen al gemaakt, wie is er aan de beurt, wat gaan we eten, kan iedereen wel komen, dan worden de taken  verdeeld, zo van 'wie haalt de boodschappen, wat zullen we eten. Wie braadt het vlees, wie stooft de peertjes' en nog veel meer zaken worden onderling geregeld. Alle deelnemers wonen in Enschede dus de communicatie gaat gesmeerd.

Dan breekt de eerste kerstdag aan, dit jaar een nare regendag, maar de meeste boodschappen zijn al binnen, het feest begint pas tegen de avond, dus is  er nog genoeg tijd om de laatste zaken te regelen.

En dan zomaar zit je aan tafel te gourmetten, deze keer bij onze zoon en schoondochter, waar de tafel(s) al feestelijk waren gedekt voor het traditionele kerstdiner, de kerstboom en veel bloemen verhoogden  de sfeer, gezellig. Voor we op de gerechten aanvielen werden Nico en Fatma in een kort toespraakje door de oudst aanwezige zeer bedankt voor hun inzet voor dit

kerstdiner waaraan  we met drie gezinnen deelnamen, in totaal 12 eters, en flinke eters, maar er was genoeg voor elke hongerige maag, Nogmaals bedankt voor alle inspanningen, we wensten elkaar verders nog goede feestdagen, en gingen tegen twaalf uur vergenoegd naar huis.    

25 december 2013

EVEN NAAR DE STAD

Gisteren, zaterdag dus wilde ik even naar de enige boekwinkel in onze mooie stad, Broekhuis.

En zo gebeurde, ik pakte mijn stokje en ging op stap, onderweg stopte een auto en ik hoorde mijn naam roepen, 'Hee Feike waar ga je naar toe'? Mijn grote vriend Clemens. 'Hay, even naar Broekhuis, kijken of ik nog iets naar mijn zin kan vinden. 'stap in dan geen we samen, ik wil ook wel even bij Broekhuis kijken.' en zo liepen we enkele minuten later samen bij Broekhuis. Ik was eigenlijk op zoek naar een zeer speciaal boek dat  op de T.V. (zondagmorgens) was besproken en aanbevolen, nl "De mislukkingskunstenaar" van willem Otterspeer, een biografie over de schrijver Hermans. Ik heb veel van hem gelezen, en ik wilde dit boek graag hebben, zullen ze wel moeten bestellen dacht ik,  maar nee er lag een heel stapeltje op een tafel voor in de winkel. Ik griste een exemplaar weg en snel naar de kassa, het boek (achthonderd pagina's)   was duur genoeg dus had ik verders geen belang bij andere boeken. Clemens wilde nog boven kijken, maar vond uiteindelijk niet wat hij zocht.

"Zullen we in de stad in de stad wat gaan drinken" ? vroeg hij. en zo gebeurde, even later zaten we dus aan een kop erwtensoep bij Samsam. Gezellig, later gingen we nog koffiedrinken bij een gezamelijke kennis en natuurlijk bracht hij me na een halfuurtje  weer naar huis. In het genoemde boek ben ik inmiddels begonnen, maar kom ik nog wel eens op terug.

Een Fries gedicht door Pieter Jelles Troelstra.

    

           heimwee                                vertaling

Troch see en schaat en laonen            Door zee en schaduw en landen,         

Fier oer het westerstrstroan,             ver over het westerstrand 

tink ik mei sucht en trinnen               denk ik met zucht en tranen

oan dy, myn heitelân,                        aan jou mijn vaderland

It wallet troch myn herte                  het dwaalt door mijn hart

Mei ingle harpgeruus,                        met harpgeluid van Engelen

Tink i k oan mynFrysloan                denk ik aan mijn friesland

en oan dy my oldershus.                   en aan jou mijn ouderhuis.

De blinke gledde marren                    de gladde blanke meren

yn é sinneskyn.                                 in de zonneschijn

Hwer blanke boatsjes driuwe,           waar blanke bootjes drijven

seft dounsjend op é wyn                   zacht dansend op de wind,

of fean en bou en sân,                        op veen en bouw en zand

Hja geije 't ut  fen wille                      ze gillen het uit van pret

Yn dy, myn heitelân.                        I Aan jou mijn vaderland

HET RIJKSMUSEUM TWENTE

 Een week geleden vroeg mijn altijd attente schoonzoon Clemens  mij of ik zin had om ons museum te bezoeken. Onder ons museum  versta ik het Rijksmuseum Twente te Enschede. Dit museum, waar we in Enschede toch wel wat trots op zijn, heeft al heel wat gevaren weerstaan, het is getroffen door de vuurwerktamp en stond maanden lang  op de bezuinigingslijst van de regering, kortom het zou verdwijnen, maar het is er gelukkig nog.

Omdat ik zelf niet meer zo mobiel ben kwam met de uitnodiging van  Clemens heel goed van pas, ik was in geen tijden in het museum geweest, dus op naar   de Lasondersingel waar het museum staat,

overigens en heel mooi gebouw, naar binnen, een kaartje kopen, ik had goede herinneringen aan de mooie waardevolle exposities, en interieur van het museum, met een gezellige bar en bibliotheek.

Ook nu waren er wel een behoorlijk aantal mooie dingen te bewonderen, prachtige schilderijen, antieke meubels e.d. maar het geheel viel een beetje tegen,  gewoon hedendaags plaatwerk, wat rommelig tentoongesteld, waar was de bar, waar de bibliotheek?  Ook meen ik dat een deel van de vroegere zalen afgesloten waren.   

Ondanks wat tegenvallers toch een gezellig bezoek. Bedankt Clemens.