GELUK

Volgens het inspirerende boekje  "Dit wordt jouw jaar" van Dr. Ben Tiggelaar is geluk een kwestie van doen. Met andere woorden geluk is wat je doet.

Volgens Tiggelaar kunnen we drie soorten van geluk onderscheiden

- Allereerst is er het 'plezierige leven'. Daarbij gaat het er om zo veel mogelijk fijne momenten  te beleven, een leuk avondje met vrienden, een fijne  vakantie of een ander uitje.

- Ten tweede is er het 'goede leven'. Daarbij gaat her om je talenten en sterke punten te gebruiken in werk en privéactiviteiten, zo dat je niet meer op de klok kijkt, maar opgaat in de dingen die je doet. De ene ervaart dit bij het bespelen van een muziekinstrument, de ander bij het werken aan een computerprogramma.

- Ten derde is er het 'betekenisvolle leven', waarbij je jezelf in dienst stelt van iets dat groter is dan jezelf. Dat kan je bijvoorbeeld ervaren in vrijwilligerswerk, maar ook in ouderschap of in het lidmaatschap van een club of beweging.

Natuurlijk sta ik achter het bovenstaande, maar laten we niet vergeten dat geluk broos is,

soms geldt weer dat een on-geluk in een klein hoekje zit.

DEELTJES

De kranten staan er deze dagen vol van: het lang gezochte Higgs Bosondeeltje is gevonden.

De ATLAS-dedector van de deeltjesversneller, Large Hadron Cillider in Genéve  heeft  deze taak  met behulp van duizenden wetenschappers verricht. Het ook wel genoemde Gods-deeltje is gevonden. Maar nu? Het onderzoek, de speurtocht is volgens Geneve nog lang niet ten einde.  De vraag wat de wereld, de wereldbevolking aan deze vondst heeft  is mogelijk al wel vele malen gesteld, maar ik heb nog geen zinnig antwoord gehoord.

Ook het Higgs-bosondeeltje zelf roept vragen op. Ik las dat ook dit deeltje weer deel uitmaakt van een familie van deeltjes en dan de vraag wat heeft er voor gezorgd dat  de Higgs-Boson überhaupt bestaat. En wat als ons universum niet alleen is, maar er ook andere universa bestaan met totaal andere natuurwetten en dito deeltjes.

Hoe meer de wetenschap tracht te verklaren, hoe meer vragen er rijzen.

Of is er dan toch sprake van een hoger beginsel, de mens en de mensheid voortstuwende wereldorde waarvan we de dimensies wel nooit zullen bevatten?

HERINNERING

De Lemmer....doe,                              De Lemmer... toen

krekt  nei de oarloch,                            net na de oorlog

de tram, de tramboat,                          de tram de tramboot,

de nachtboat.                                      de nachtboot.

De houtmole blaast:                            de houtfabriek blaast:

tolf oere...ite!                                      twaalf uur......eten!

postro of bakte fisk,                            Boffert of gebakken vis.

Sneins om ien oere,                            Zondags om één uur

Sneinsiten mei sop.                             Zondagseten met soep.                             

De Lemmer                                         De Lemmer

ut ús bernetiid..,                                  uit onze jeugd

jo kinner een boek                               je kan er een boek

oer skruwe                                           schrijven.

KLEINE GEDICHTJES

 Tentamen

lome belagers                                                            

zwetend onbegrip

geleerd maar zwak

het gapend raam

verlicht een leeg

plafond

zwetend onbegrip

geen mens...geen hond...

geen kattepis, zo gezegd.

        Antoniemen

Als woorden meeuwen zijn

als zinnen golven zijn

het gedicht het bos

dan is het licht van zee en lucht

dan is de schaduw van het groen

een stil geheim.

             Op zee

Ik was vannacht op zee

gereinigd

ik ging naar het hoge noorden

in een bootje

het bootje heette

Liberty

vreemde droom.

          Vers

Nooddruftigen zal

hij verschonen

zongen we op de

christelijke school

het ging over God

maar we dachten

er het onze van.

     Droom

Bezworen de

angsten

voorbij het nu

droomde ik vannacht

een andere werkelijkheid

SPELEN MET TAAL

Glorius & Co

'Wat lees je, Co?'

'Dat stukje van Haspel, die altijd onze stukjes schrijft,

 hij schrijft dat wij zonder hem helemaal niet bestaan.'

'Zou dat waar zijn Glorius?'

'Welnee.'

'Wel of nee Glorius.'

'Ach, schrijvers bedenken maar wat.'

'Toch bedenkelijk, vind ik. Je gaat aan jezelf twijfelen,'

'Identiteit, daar gaat het om Co.'

'???'

'Weet je wel wie je eigenlijk bent?'

'Ja ik ben Co en jij bent Glorius.'

'Ik bedoel, wie je bent in je aller-diepste zelf,

 als je dat niet weet is er sprake van een identiteitscrisis.'

'Is daar een centrum voor?'

'Een identiteitscrisiscentrum?'

'Zo iets, misschien een telefoonnummer?'

'Joost mag het weten.'

'Wie is dat nu weer?'

'Joost? Die bestaat nog veel minder dan wij.'

'Ken je hem?'

'Nee, Haspel noemt hem bij wijze van spreken, meer terloops.'

'Terloops of niet, ik vertrouw die Joost niet,

'als Haspel straks alleen maar over Joost gaat  schrijven,

 waar blijven wij dan?'

'In z'n pen Co, gewoon in z'n pen.'

'Dan zij we toch nergens meer, Glorius?'

'Als Haspel er een punt achter zet zijn we inderdaad nergens meer.'

'Kom niet huilen Co, we gaan slapen, welterusten.'

                                                                                               Haspel

ZELFKENNIS

Naar aanleiding van mijn stukje 'Trouw aan zichzelf' dat ik 3 dagen geleden op deze weblog schreef, stelde ik dat om je zelf trouw te blijven zelfkennis nodig was. Ik kreeg  een reactie van mijn jongste zwager, hij schreef: 'Zelfkennis is goed, maar men moet niet teveel in zichzelf opgaan, want dan vergeet je de wereld om je heen waarin je toch moet leven.'

Beste zwager je hebt gelijk, teveel van het goede is nooit goed. Ik hoorde eens iemand zeggen: 'Ik doe niet aan zelfkennis want ik kom in mij steeds weer een onaangenaam egoïstisch mannetje tegen, namelijk ikzelf.'

Herkenbaar, daarom is het nodig dat onaangename mannetje te lijf te gaan en door zelfkennis te komen tot een 'beter' mens, met trouw aan zichzelf en zeker met oog voor de ander, en voor de wereld.

 Laat ons niet versagen!

TROUW AAN ZICHZELF

In de vrijmetselarij is zelfkennis een belangrijk item, "Ken u zelve." Door zelfkennis kom ik er achter wat mijn eigen weg is om te gaan en welke weg me wordt opgedrongen.

 Zelfkennis is noodzakelijk om in het leven de goede keuzes te maken, om staande te blijven, om trouw aan jezelf te blijven, trouw aan jouw weg, jouw identiteit.

"Trouw aan zichzelf" is eigenlijk een onderwerp uit de filosofie dat van de Franse filosoof Rouseau komt, terug naar de natuur, naar het kind in je zelf. Het is inherent aan de vraag: wil ik dat wel, kan ik dat verantwoorden voor mezelf, haalt me dat niet naar beneden.

Ik herinner me de indrukwekkende film "Amen,"  Ik meen en Franse film uit 2002.  Een film die realistisch de moord op duizenden joden en  andere ongewenste lieden in de Oekraïne (1941) laat zien. Honderden gezinnen waaronder veel kinderen werden naakt in diepe loopgraven gedreven en dan vanaf de kant door de SS met mitrailleurs doodgeschoten, uitgeroeid als gedierte. Een jonge SSer achter een mitrailleur weigerde te schieten, stak zijn revolver in de mond en pleegde zelfmoord. Het was en hele korte scene die mogelijk velen niet is opgevallen. Het kan ook een vondst van de regisseur zijn geweest, maar ik heb het  ervaren als een groot voorbeeld van neen zeggen, trouw aan zichzelf.

Volgens een van de betere boeken over de tweede wereldoorlog, "Wereld in vlammen" van de Engelsman Andew Robers werden in de Oekraïne in het eerste halfjaar 1941 ca 1 miljoen joden e.a. op beestachtige wijze vermoord. Opdat wij niet vergeten

VADERDAG

Zondag 17 juni 2012, Vaderdag!

Natuurlijk is het een door de commercie bedachte dag, maar so what? Laten we iedereen een extraatje gunnen.  Vaderdag, Moederdag, eerlijk gezegd heb ik er niet veel mee, het hele jaar komt het niet in je gedachten op, maar dan zie je op je bureaukalender ineens staan 'Moederdag' 'Vaderdag', o ja, ook dat nog denk je dan, en dan ineens is het morgen al  zeg maar Moederdag, nog gauw even naar de markt voor een bloem en naar de Bijenkorf voor een ditje of datje, leuk toch. En omdat het vandaag Vaderdag was, en ik al vele jaren een vader ben , gaat deze weblog dus nu over Vaderdag.

Ondanks bedenkingen ervaar ik deze dag toch jaarlijks weer als een 'warme  dag'.  Warm in de zin van liefdevol, hartelijk, gezellig. Ik ben natuurlijk haar vader niet maar toch brengt Lenie  's morgens een klein ontbijtje op bed, en ook een klein cadeautje, meestal een 'lekker luchtje.  's Middags loopt ons appartementje vol,  dan komen de kinderen en de kleinkinderen, ook weer met cadeautjes, meestal en ook vandaag: heerlijke toiletspullen, en drankjes,

Een tafel vol lekkere dingen, kortom warm, hartelijk en gezellig, ook de kleinkinderen genieten,' hopelijk ' van het uitje naar opa en oma.

Ach het bovenstaande zal toch in de meeste  families wel herkenbaar zijn, dus houden zo, op naar de Moederdag in 2013, bij leven en welzijn, zou mijn moeder zeggen, die overigens al lang is  overleden.

TWEE TOPPERS

DE DAPPERSTRAAT

Natuur is voor tevredenen en legen.

En dan: wat is natuur nog in dit land?

Een stukje bos, ter grootte van een krant,

Een heuvel met wat villaatjes er tegen.

Geef mij de grauwe stedelijke wegen,

De in kaden vastgeklonken waterkant,

De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand

Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.

Het leven houdt zijn wonderen verborgen

tot het ze,  opeens toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelven overdacht,

Verregent op een miezerigen morgen,

Domweg gelukkig, in de Dapperstraat

J.C.Bloem

ON THE GRASSHOPPER  AND  CRICKET

The poetry of earth is never dead:

When all the birds are faint with the hot sun.

And hide in cooling trees, a voice will run

From hedge to hedge about a new-mown mead;

That is the Grashopper's  -  he takes the lead

 In summers luxury,  -  he has never done

With his delights; for when tired out with fun

He rests at ease beneath some pleasant weed.

The poetry of earth is ceasing never.

John Keats

WALT WHITMAN VERVOLG

The soul is always beautiful,

The universe is duly in orde...everything is in its place,

What is arrived is in place, en what waits is in its  place;

The father holds his grown or ungrown son in his arms with

        measureless love...

The white hair of the mother shines on the white wrist if the daughter,

The scholar kisses the teacher and the teacher kisses the scholar...

       the wronged is made right.

The call of their slave is one with the master's call...

        and the master salutes the slave,

The soul is always beautiful.

The sleepers are very beautiful as they lie unclothed,

They flow hand in hand over  the whole earth

         from east to west unclothed...

The   Asiatic and African are hand in hand...

the    Europian and American are hand in hand.

The bare arm of the girl crosses the bare breast of her lover...

        his lips press her neck....without lust.

WALT WHITMAN

Een van de merkwaardigste Amerikaanse  dichters is wel Walt Whitman, zwerver, een wilde jongen, onaangepast. Op 4 juli 1855 verschijnt van hem in New York een donkergroene bundel poëzie op groot formaat in gouden letters, getiteld 'Leaves of  Grass.'

Leaves of Grass werd de beroemdste dichtbundel van Amerika en de dichter zelf een legende.

Hier enkele fragmenten uit de meestal lange gedichten, in vertaling.

Er was een kind dat ging op pad iedere dag,

Een de eerste dingen waar hij naar keek en dat hij uit verwondering of liefde

   of angst in zich opnam, dat ding werd hij.

En dat ding werd dagelijks een deel van hem of voor een bepaald deel van de dag...of

   voor vele jaren of vele aaneengeregen jaarcycli.

Zijn eigen ouders..hij die  's  nachts het vadersap eruit spoot, en vader werd van hem..

     en zij  die hem in haar schoot droeg en hem baarde...zij gaven dit

     kind meer van zichzelf dan alleen dat,

Ze gaven hem iedere dag opnieuw...zij en het hunne werd deel van hem.

De slapers zijn heel mooi  zoals ze daar

      ontkleed liggen;

Aziaten en Afrikanen hand in hand..Amerikanen en Europeanen

      hand in hand.

De ontblote arm van het meisje strijkt langs de ontblote borst van haar geliefde...

ze verstrengelen zonder lust...zijn lippen raken haar hals.

Zacht zal ik voor je zijn, golvend gras,

Dit gras is zo donker, hoe kan het groeien uit het witte haar van oude moeders,

     donkerder is het dan de kleurloze baard van oude mannen.

De wilde gans leidt zijn zwerm door de koele nacht.

De eland in het noorden met scherpe hoef, de kat op de vensterbank, de koolmees,

de prairiehond.

ik zie in hen en mij eenzelfde oude wet.

---

P.S Morgen nog enkele fragmenten in het Engels.

EEN BOEKJE

Vandaag vond ik een heel bijzonder en waardevol boekje terug.

Ik wist dat ik dit boekje jaren geleden eens had gekocht, ik las het en zette het daarna in een boekenkast, meende ik, maar toen ik het later nog eens wilde  inkijken, of opnieuw lezen kon ik het niet terug vinden. Merkwaardig ik meende toch zeker te weten dat ik het op alfabet weggezet had, de naam van de schrijver herinnerde ik me nog, Abraham Braun, maar bij de B stond het niet en ook niet bij de A.  Enfin ik zocht niet meer, meer dan een jaar geleden, maar vandaag kwam ik het onverwachts  tegen op een plaats in de kast waar ik het beslist niet had neergezet, meende ik. Maar hoe het zij, ik ben het nu opnieuw aan het lezen.

Het boekje heet "De andere"  Je kunt het eigenlijk geen roman noemen maar een autobiografie, meer dan een autobiografie.  De ik-figuur in het boek, Abraham Braun dus, werd in 1923 geboren in Boekowina, Roemenië. Zijn ouders waren Oostenrijkse joden, hij groeide op in een Duitse en Joodse cultuur. Op de middelbare school leerde hij beseffen wat het betekent wanneer je tot een minderheid, tot de anderen behoort.  Zijn existentie wordt hem tot een probleem. Midden in zijn pubertijd breekt de tweede wereldoorlog uit. Hij maakt kennis met de Duitse bezetting, met de jodenvervolging, maakt kennis met  deportatie, getto's, kamp, epidemieën, verraad, etc.

 Hij overleeft de oorlog, zijn land wordt bevrijd door de Russen, maar de Jodenhaat blijft.

Hij gaat medicijnen studeren, studeert ook in Parijs en vestigt zich in West Duitsland als arts voor inwendige ziekten. In 1970 kwam dr. Braun naar Nederland om zich hier te verdiepen in psychosomatische geneeskunde. In Nederland had Braun de eerste maal het gevoel geen vreemde tussen de vreemden te zijn. Hier bestaat democratie en hier kan hij zijn wat hij wil:

gewoon een mens die ook anders mag zijn, Om deze reden laat Braun zijn boek in 1971 eerst in Nederland verschijnen bij uitgeverij Ambo BV.

Mogelijk is dit boek niet gemakkelijk meer te verkrijgen, mijn teruggevonden exemplaar kan eventueel geleend worden.

EEN VERTALING

ZIE HET GEDICHT VAN GISTEREN,

                        Dichter

De herfst had zijn paletten weggedaan,

de iepen aan de grachten stonden bloot.

Tussen de regels het  grijs van de dood.

Zijn poëzie werd leeg, ging over niets.

Hij las zijn gedichten nog eenmaal voor

aan een oude man die klankbord wilde zijn,

maar die al sliep bij het tweede kwatrijn.

Een dichter en een grijsaard op dood spoor.

's Avonds had hij zijn mama nog gebeld,

Gezegd dat het goed met hem was,

en dat hij niet meer spoot en Rilke las.

Over de zwarte vogels niets verteld,

die kwamen nog dezelfde nacht.

Aan zijn poëzie kwam voorgoed een eind.

FRIES

Voor één keer een gedicht in het fries.

Morgen publiceer ik de vertaling.

                  Dichter

De hjerst hie syn paletten weidien,

de ipen oan de greften stean wer bleat.

Tusken de rigels it griis fan de dea.

Syn poëzy wurdy leech, giet oer neat.

Hy lêstsyn fersen nog ienkear foar

oan in ôlde man 't klankboerd wêze wol,

mar al sl^luge by it twadde kwartryn.

In dichter en in skierkert op dea spoar.

Jûns hat er skille mei syn mem,

dat it goed mei him wie,

net mear spuitte, en dat er Rilke lies.

Fan de swarte fûgels mar neat sein,

die kamen bij neare nacht.

Syn poëzy wie foargoed tenein.

EIGENLIJK EEN HEEL MOOI GEDICHTJE

Mijn zwager Co woont in  Drachten, Friesland, en was daar op een middelbare school leraar scheikunde. Toen we nog wat mobieler waren logeerden Lenie en ik min of meer geregeld in  Drachten. Co had bij een gelegenheid van een collega een schilderijtje gekregen met een tekst die iets te maken had met scheikunde. Ik las de tekst wel eens, maar omdat ik in een heel ander vakgebied werkzaam was, accountancy,  zei de tekst me niet zoveel.

Pas veel later kwam ik er achter dat het een heel mooi gedichtje was, zeker voor een scheikundige bèta-man, en nog wel geschreven door Gerrit Achterberg. Het gedichtje hangt al vele jaren aan de muur in de huiskamer aan de Wilgepol in Drachten,

hier komt het:

          Reagens 

Samengesteld met dood

kan ik u enkel nog

         ontleden

voor wat scheikundigen

      reeds weten

zand, zink, lood.

Het andere reageert alleen

op vreemde indicatoren,

die tot geen wetenschap

          behoren:

schijn, waan, droom.

Uit de bundel Limiet 1946

EEN GEDICHT VAN GERRIT ACHTERBERG

Achterberg had na jaren de inrichting verlaten, hij was vrij en getrouwd met Catrien van Baak,  zijn jeugdliefde. Ze woonden in Hoonte, in de buurt van Neede.  Daar schreef hij het volgende gedicht, omstreeks 1946.

                     Hoonte

Vlak voor de ramen staat het boomtheater.

Insecten trekken strepen langs de ruit

en vlinders buit'len om elkanders buit.

Een dikke duif vliegt in de groene krater

van bladeren, een duiker onder water.

en komt er even later weer uit.

Het leven tegen dit decor gestuit

wordt speeltoneel terwijl ik er sta en kijk.

Ik heb van nature nooit genoten

als hier op Hoonte in de Achterhoek,

Mariahoeve heet het hoge huis.

Hier krijgt het ogenblik voldoende grootte

en  achtergrond, een eeuwig open doek

voor de verbeelding van het paradijs.

Uit de bundel 'Hoonte', opgenomen in de

bundel ''Verzamelde gedichten van Achterberg"  bladz. 636.

WARM

Door de warmte even op de plaats rust.

Heerlijk op het balkon in de schaduw zitten lezen,

ten eerste het mooie boek "De waterverkoper" van Geert van der Kolk uitgelezen.

Een heel mooi boek over de armoede en misdaad via het verhaal van een jongen die met een  zelfgemaakte boot van Haïti naar Amerika vluchtte, en daarna in grote problemen kwam.

Ook nog in het boek HhhH (Himmlers hersens heten  Heydrich.) gelezen. Voor wie van geschiedenis houdt een must !!

MENEER HENSEN- SLOT

En zo was het enkele weken gebleven, als Elly de koffie bracht lag Paul in z'n onderbroekje, of zonder dat, op haar te wachten. Elly trok dan ook wat uit en kroop naast hem. Het laat zich denken welke spelletjes er gespeeld werden. Tot die fatale ochtend!

Meneer Hensen was bezig op het plaatsje met de lege flessen, toen hij uit de kamer van Paul geluiden hoorde. Het raam stond meestal open. Hij bedacht dat het niet hoorde en dat het zeker van hemzelf niet goed was dat hij het toestond. Kon Elly zwanger worden? Maar hij was zwak: Paul mocht niet weggaan. Dan zou hij zijn jongen voorgoed kwijt zijn.

De winkelbel had al een paar keer gegaan, in de winkel kon meneer Hensen het niet alleen af. Hij had al een paar keer geroepen, maar Elly kwam niet. Eindelijk liep hij naar boven en klopte op de deur van Paul z'n kamer. Hij hoorde Paul vloeken, Paul, vrijwel naakt, opende de deur, greep z'n vader en duwde hem naar de trap. 'Weg weg godverdomme'.  Meneer Hensen wilde de trapleuning grijpen, verloor z'n evenwicht en viel achterover naar beneden. Elly die een kamerjas van Paul aanschoot, rende naar beneden en belde 112.

'Coma, en wie weet wat gebroken is.' zei een man van de ambulance . 'Hoe is het precies gebeurd? '  'Gewoon, van de trap gevallen, 'zei Paul. Na een vergeefse reanimatie naar het AMC.   

Die dag had meneer Hensen voor het laatst de bakken met  sinaasappelen en grape-fruits buiten gezet. De winkel bleef gesloten en de Amsterdamse Herenstraat werd er wat armoediger door. 

Hoe het verder ging met Paul en Elly is in dit korte verhaal 'Meneer Hensen, dat ik in de vijftiger jaren schreef, minder belangrijk.

F.V.

MENEER HENSEN 4

'Hoi mooi meisje,' lachte Paul toen Elly later binnen kwam voor de koffie, 'Zeg maar Paul hoor, want zo heet ik.' 'Waarom sta je in zo'n gammel winkeltje je schoonheid te verdoen? Meisjes als jij kunnen overal geld verdienen, weet je dat?'

Elly was in de war gebracht door Paul 's welsprekendheid en door zijn  knappe gezicht.

 'Ik heet Elly, ' zei het meisje wat verlegen.

'Elly, ja hoe zou je ook anders moeten heten.' 'Wat een geluk dat je wat wulpsheid brengt in deze burcht van zedelijkheid en fatsoen.' 'Ik ben niet zo wulps hoor,' zei Elly.  Maar ze mocht die Paul. Hij was helemaal, wat ze met haar vriendinnen noemde, een lekker stuk. De eerst dag al sloeg hij van achteren de armen om haar heen. Ze duwde hem niet weg. De volgende dag trok hij haar op schoot en schoof z'n hand onder haar T-shirt. Ze duwde Paul's hand weg.

'Dat kun je niet maken joh, je vader' had ze gezegd. En toen Paul: 'Luister eens snoepje, niks m'n vader, helemaal niks, snap je dat?  Je moet goed begrijpen dat in dit huis gebeurt wat ik wil en wat jij wilt snoepje, dat moet je goed begrijpen, En als je dat niet wilt af kunt begrijpen, besta je niet meer voor me, ben je lucht geworden, gewoon lucht, O.K.?'

Ze had Paul verbaasd aangekeken, deze beslistheid van een kind tegenover zijn vader paste niet in haar eenvoudige denkpatronen. Maar het nieuwe, onbekende trok haar aan. Ze drukte haar gezicht in zijn krullen, en zei: 'Goed Paul.'

'Paul wil dat ik dat ik hem z'n koffie boven breng,' had ze tegen meneer Hensen gezegd.

Meneer Hensen had haar aangekeken, maar ze sloeg haar ogen niet neer.

'Ik vind dat niet goed,' had hij gezegd.

'Maar Paul wil het beslist', had ze geantwoord'. Ze was met de koffie en de toast naar boven gegaan.

Wordt vervolgd

MENEER HENSEN 3

Een maand later stierf mevrouw Hensen. Enige weken later kwam Paul thuis.

'Is mamma dood?' vroeg hij.

'Ja jongen, ze is verleden woensdag begraven. Waarom heb je steeds niets van je laten horen?' 'Had toch eens gebeld, de ANWB heeft nog een oproep gedaan,'

'Ik kan er niet tegen,' zei Paul, die al op de trap onderweg was naar zijn kamer.

Ze waren al negen jaar getrouwd, toen Paul werd geboren. Ze woonden nog in Haarlem waar meneer Hensen een van zijn vader overgenomen kruidenierswinkel had. Toen, door de grote supermarkten de loop uit deze oude winkel was, waren ze na veel geschrijf op advertenties in de Amsterdamse Herenstraat terecht gekomen,

Toen, na veel bidden van mevrouw Hensen, die van huis uit Luthers was, werd  toch nog Paul geboren. Het ventje, aanvankelijk blond was de zin van hun leven geworden. Het werd vooral door de vader verwend. Als mevrouw Hensen het op stille middagen in de winkel alleen afkon, ontdekten vader en de kleine Paul Amsterdam, maakten boottochtjes op het IJ, altijd een succesnummer voor Paultje, die nog een kleuter was. Als ze door de Bijenkorf liepen: altijd een cadeautje voor Paul, auto's, vliegtuigen en ander speelgoed, en natuurlijk een drankje, limonade, op een terras.

Toen Paul de volgende morgen naar beneden kwam zag hij het winkelmeisje Elly voor het eerst.

'Jezus pa, wat heb je nu ineens lekker snoepgoed in je winkeltje,  je gaat er toch zelf niet van snoepen wel? '

Meneer Hensen, ontstelt door zoveel grofheid van z'n zoon zei maar niks. 

    

Wordt vervolgd

MENEER HENSEN 2

Mevrouw Van Straten praatte ook meestal over het weer en deelde dan ook nog mee dat ze slecht geslapen had vanwege haar versleten heup. Ze had wel tabletten mar die hielpen niet, Ze moest maar weer eens naar de dokter gaan, adviseerde meneer Hensen dan.

Elly, het winkelmeisje was weer bijna een kwartier te laat, zoals bijna elke morgen. Ze moest half negen beginnen, maar meestal was het over kwart voor als ze binnen kwam. In het begin had meneer Hensen er wel wat van gezegd, maar nu liet hij het maar zo, omdat het niet hielp. Elly kwam op de fiets, treuzelde in de fietsenstalling, belust om met de stallingbaas, Joop, te ginnegappen en bleef ook nog wel tien minuten in het gangetje achter de winkel om haar haar te kammen en lippen te stiften.

'Het is al haast  negen uur, Elly' zei meneer Hensen toen ze eindelijk in de winkel verscheen.

'Mag ik m'n haar nog kammen , alstublieft?' Meneer Hensen vond dat haar witte jas, zacht gezegd, smoezelig was, maar hij zei er niets van. Hij mocht Elly niet en moest haar eigenlijk ontslaan, maar dat kon niet, want daar was ook nog Paul, de zoon, het enigst kind.

Paul, Karel en Jos waren vrienden vanaf de lagere school, later gingen ze met z'n drieën naar de Havo en liepen achter de meiden aan  en vertelden elkaar hun eerst successen waarbij ze het seksuele aspect overdreven inkleurden. Later werd de vriendschapsband losser, Paul maakt de Havo niet af, werd barkeeper in 'Het Poortje'. Karel interesseerde zich ineens voor een jongen die hij in de disco had ontmoet en waar hij, volgens hem, iets moois mee beleefde.

In die tijd werd mevrouw Hensen ziek, ernstig ziek, borstkanker. Een paar maanden na de operatie begon het lijden, de aftakeling, het niet kunnen verwerken, het niet kunnen accepteren van het definitieve. Toen ging het ook mis met Paul. Hij verliet het huis aan de Herenstraat, woonde nog een tijdje bij zijn vriend Jos, en vertrok toen. Niemand wist waarheen. Vanuit de kassa van 'Het Poortje' had hij een paar honderd Euro meegenomen, geleend volgens een briefje dat hij in de geldla achter liet.  

Wordt vervolgd

MENEER HENSEN 1

Je kon er de klok op gelijk zetteen, om acht uur 's morgens zette meneer Hensen de bakken met sinaasappelen en de zakken met noten buiten. De moeders maanden dan hun kinderen: 'opschieten, jullie moeten naar school, meneer Hensen zet de bakken al buiten.' De straat, de Amsterdamse Herenstraat  was eigenlijk dat planetaire strookje dat geheel voldeed aan de innerlijke samenhang van de dingen. Wat zou er gebeuren als meneer Hensen, gewoon op een dinsdag bijvoorbeeld, eens niet de bakken buiten zette? Als de luiken van de winkel om half negen nog gesloten zouden zijn?  Zou de klok van de Westertoren dan nog wel de juist tijd aangeven?  De klok van de Westertoren is niet zo maar een klok, maar veel meer: De Tijd. De klokken in de huiskamer of in de winkel boven het tussenraam geven nooit de juiste tijd aan: ze lopen soms voor of achter of staan stil. Vaak liep meneer Hensen naar buiten om te zien hoe laat het was . Alle klokken in huis werden dan gelijk gezet. Als er niet iets ergs gebeurde gaf de Westertorenklok de tijd aan. Mensen die de waarheid zoeken moeten weten hoe laat het is. Misschien is de tijd van het  Westertorenuurwerk  niet de grootste waarheid, zij heeft die toch in zich.

Meneer Hensen zette de laatste bak met noten op de stoep, schikte de sinaasappelen, de citroenen en grapefruits zodat ze er voor de voorbijgangers aantrekkelijk uitzagen. Hij zette ook het halve vat met flessen landwijn buiten en maakte met de schoenmaker aan de overkant een praatje over het weer.

Meestal was mevrouw van Straten de eerste klant. Ze kocht kaas en knäckebröd. Meneer Hensen mocht mevrouw van Straten niet zo, omdat ze altijd zei: 'Even naar de kruidenier'.

Dat was ook niet billijk, want de winkel van meneer Hensen was een zaak met Comestibles en Delicatessen. Dat stond op de winkelpui, en dat was toch wat anders dan een kruidenierswinkel, vond meneer Hensen, maar hij liet het maar zo.

Wordt vervolgt. F.V.

EEN KLEIN 'GEDICHTJE'

Boutje

Bij de Gamma kost

een nx- boutje

10 c. meer

dan hetzelfde boutje

bij Praxis.

Natuurlijk niet hetzelfde,

maar bij wijze van schrijven.

Het praxisboutje  lijkt wat

lichtvoetig,

waar het gammaboutje

wat zwaar op de hand,

maar het kan ook

verbeelding zijn.

P.S.  Morgen wil ik op deze weblog met een nieuw kort verhaal beginnen.

        Help het me onthouden!

SCHELDEN

De VARA had of heeft een slogan: 'Wees verschillig.'

De dingen moeten je niet onverschillig laten, ze moeten je beroeren, je moet er je druk om maken. En dat moet je tonen, ga bijv. schelden. Dat schelden, vooral voor de televisie heeft tot doel "hun betrokkenheid te tonen." Jan Mulder, Prem en Maarten van Rossum zijn grote schelders, en ze worden er om gewaardeerd. Er is iets gebeurd dat zij onrechtvaardig vinden, en dan gaan ze los, "Schandelijk!! Hoe dit volstrekt nietswaardige onderkruipsel deze beslissing heeft kunnen nemen, ik mag wensen dat deze walgelijke pendanten idioot...Etc.

Jan Mulder en Prem  schelden vakkundig en oogsten applaus.

Maarten van Rossum heeft een ander scheldstructuur: grom-grom-volslagen rand debiel!

-grom-grom- pendante ideoot is die vent...etc. etc. Wil je TV-aplaus? Ga schelden!

Wie scheldt is fanatiek, en hoewel we fanatisme afkeuren, houden we er van: in de sport, in de politiek, in het leven. Ferme woorden zijn stoere woorden! Links kan schelden, de grote schelders maken er geen geheim van dat ze links zijn. Het midden kan niet schelden, je zult een CDAér of een D66ér nooit op betrappen. Een SPer weer wel, een groen linkser niet.

Maar als wapen legt een scheldpartij het altijd af tegen het  argument.

Dit is een goeie: 'Coba kon schelden als een kanon dat diareebommen afschoot.'

Bron: 'De groene Amsterdammer'

AL WEER BOEKEN

Maar wel even kort!

Vanmiddag, vrijdag dus, de helft van mijn verjaardagsboekenbonnen ingeleverd bij De Bijenkorf, en daarvoor drie prachtboeken gekocht, die ik u niet wil onthouden, althans de titels niet.

Ten eerste kocht ik  het nieuwe pas verschenen boek "In een mens" van de Amerikaanse beroemde schrijver John Irving. Wat ik er vluchtig in- en over gelezen heb beloofd heel wat, 526 bladzijden leesplezier.

Tevens kocht ik het nieuwe boek  "Himmlers hersens heten Heydrich."

geschreven door ene  Laurent Binet. Dit boek gekocht op basis van zeer goede recensies, dus op avontuur. Boeken over de Tweede wereldoorlog, die ik als kind meemaakte, spreken me aan.

Een derde avontuur betreft het boek "Het natuurkunde boek" pas verschenen, 527 bladzijden.

Ik interesseer me in de nieuwe ontwikkelingen in de natuurkunde, o.a. de kwantummechanica

en de zoektocht naar de zgn Higgs Boson deeltjes waar duizenden wetenschappers naar op zoek zijn. Misschien gaat dit boek me ver boven de pet, maar dan kan ik het altijd nog aan iemand geven die  er kaas van heeft gegeten. Zo iemand ken ik toevallig.  

BOEKEN

Door mijn beide zwagers, ik heb er maar twee, eigenlijk drie, maar de derde wordt niet meer genoemd, enfin door mijn beide zwagers werd ik op het spoor gezet van een schrijver, een Nederlandse schrijver die ik niet kende en waarvan ik dus ook nog niets had gelezen, namelijk de schrijver Gerbrand Bakker. Het is geen schrijver die pas op markt is verschenen, neen zijn eerste boeken verschenen al rond het jaar 2000 in de boekhandels, maar toch nog nooit van gehoord. Natuurlijk werd ik nieuwsgierig en haalde ik twee boeken uit de bieb, namelijk "Boven is het stil" en "Perenbloemen bloeien wit." Het eerst genoemde boek begint  met de volgende zin: "Ik heb mijn vader naar boven gedaan." Een zin die in het kort de inhoud van het boek weergeeft.

 Ook de titel van het boek geeft de inhoud beknopt weer, alhoewel er in het mooie verhaal boeiende maar ook vreemde dingen gebeuren.

Gerbrand Bakker heeft een prachtige schrijfstijl en schrijft geen woord te veel.

Dan "Perenbomen bloeien wit." Een juweel van een boek. Eigenlijk een verhaal over een vader, moeder heeft de benen genomen, en drie van zijn zoontjes, waarvan twee jongens een tweeling zijn. Een ontroerend mooi boek, vooral als je zelf kinderen en kleinkinderen hebt kun je je goed in het toch droevige verhaal inleven. Inderdaad, een droevig verhaal, maar het wordt nergens sentimenteel.

Ik noem nog twee titels: ''Juni" en "De omweg" waarvan je de inhoud ,beknopt,  gemakkelijk op het internet kunt vinden.

ALLERHANDE

Dat je elk jaar een jaar ouder wordt is een normale gang van zaken, al weet je dat je eenmaal door de deur moet waar "des wetens end" op staat. Maar dat je geen "oude zak" wordt, dat heb je zelf in de hand. O zo! Naast mooie cadeaus en veel boekenbonnen (waarvoor bedankt) kreeg ik ook een boekje 'Hoezo oud?' van Peter van Straaten, waar ik niet zo blij mee was.  Overigens was mijn verjaardag zeer geslaagd, veel visite, lekker uit eten, en voor je het weet ben je dan een jaar ouder.

Door de drukte en andere beslommeringen liep mijn weblog wat achter, maar dat pak ik nu weer op.

Vanmorgen weer eens uitgebreid de krant gelezen, en wel onze streekkrant , De Twentse Courant Tubantia. Naast Tubantia lezen we  de weekendeditie van de NRC en het prachtige weekblad  De Groene Amsterdammer. "Tubantia" wordt hier nog wel eens Het suffertje genoemd,  maar voor het plaatselijk nieuws is hij eigenlijk onmisbaar. Vanmorgen ontdekte ik dat de naam "Het suffertje"  zeer ten onrechte is. Om te beginnen vandaag een uitgebreid artikel over het boek dat de Libris Literatuurprijs won, namelijk "Tonio" van A.F.Th. van der Heijden. Een betere keus dan dit prachtige boek, over de verongelukte zoon van de schrijver, was niet mogelijk geweest. Wie dit boek nog niet heft gelezen, mist heel veel.

Dan onder de noemer Commentaar, een goede analyse over de politieke verschuivingen in Europa, dit naar aanleiding van de val van de rechtse president Sarkozy, die plaats moest maken voor de socialist Hollande.

De ingekomen stukken in deze krant zijn vaak scherp en prachtig om te lezen, zoals E.B. te Hengelo schrijft "Het bezuinigingsakoord is een ramp, een akkoord dat alleen de zgn  lager betaalden raakt. Het zijn bezuinigingen waarbij rechts zijn vingers weer kan aflikken, zoals Rutte dat zo mooi zegt."

Dan een kritisch artikel over de aantredende candidaten voor de CDA top. De bekende Haagse kliek (las ik) meldt zich weer, CDAers die het zeer eens waren met het gedoogakkord met Wilders. Nee,  je kunt Tubantia geen suffertje noemen.

EEN JAAR ERBIJ

Morgen is het 3 mei, en ben ik jarig en weer een jaar ouder.

'Bij leven en welzijn' zou mijn moeder vroeger gezegd hebben.

Mijn moeder hield niet van zelfverzekerde uitspraken, eigenlijk terecht.

Ze geloofde eigenlijk helemaal niet in zekerheden, ze ging nog niet zo ver om bij elk plan 'zo God het wil' te zeggen, maar het scheelde niet veel. Ze is niet voor niets in Kampen geboren en opgegroeid. Mijn moeder is een gelovige vrouw gebleven. Mijn vader, een Fries, geloofde het wel.  Ik heb van beide ouders iets in mij, al staat mijn geloof op een laag pitje.

Enfin, ik ben dus morgen jarig, visites, goede wensen en hopelijk een aantal boekenbonnen. Mijn boekenkasten puilen wel uit, maar er kan altijd nog meer bij, dan gaan er weer wat boeken naar de berging. Op de televisie is- of was een programma dat heet, 'verslaafd aan verzamelen, ' dat geldt voor mij ook wel, maar uitsluitend wat betreft boeken.

Dus morgen een drukke dag, we hebben een sterke familieband, en we zijn blij dat we elkaar weer eens ontmoeten. Nog vele jaren wordt er dan gewenst, maar ik denk dan ook 'er zijn al zo veel jaren voorbij...  maar nog redelijk gezond, Lenie en ik en ook dankbaar.

Beste mensen hoe oud ik morgen wordt gaat niemand wat aan, maar ik ben een van de weinigen in onze familie die de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt, dus.....!

POLITIEK

Mijn zwager sloeg de spreekwoordelijke spijker op de kop. Ik ben het van harte met hem eens:

Klik <<hier>>

VERBEEK 2

Bij het artikel van woensdag, "Een lezing." nog een korte epiloog.

Prof. Verbeek gaf in zijn lezing over 'de grens van de mens' aan dat hij  goed op de hoogte was van de gedachten cq de literatuur van filosofen uit de oudheid, Socrates, Plato, Aristoteles, en ook die uit de 19e eeuw, in het bijzonder Nietzsche.

Nietzsche is de filosoof die de nieuwe mens predikt, 'de tijd is rijp voor een opvolger van de gebrekkige en onderdanige mens die wij zijn, de mens moet niet langer gezien worden als  een doel op zichzelf, maar als een brug naar een hoger wezen, de Übermensch.'

Deze Übermensch werd het icoon van Hitlers programma om een zuiver arische mens te kweken. Er is echter ook een andere, meer adequate lezing mogelijk, naar een beter manier van mens zijn. En eigenlijk gaat zijn lezing en zijn boek over de vraag: hoe blijven we in deze eeuw van voortschrijdende technische mogelijkheden een waardig mens. Hoe kan de mens zijn grenzen bewaken.Het behoud van de menselijke waardigheid is het wezen van de ethiek.