ALZHEIMER EN LITERATUUR

Gisteren is er niets van gekomen, maar vandaag wil ik iets zeggen over mijn hobby: literatuur of eenvoudiger gezegd: boeken lezen. Deze hobby die ik al van mijn vroege jeugd heb, kan wel eens ontstaan zijn doordat ik in mijn jeugd één avond per week het hulpje was van de bibliothecaris in de bibliotheek van de Chr. jongelingsvereniging, waarvan ik ook lid was in Lemmer. Ik verdiende hier niets mee maar ik kon zoveel boeken  lenen als ik zelf wilde, ook voor mijn ouders, mijn vader las alleen  boeken waar paarden in voor kwamen, wildwest verhalen en mijn moeder las alleen de walgelijkste liefdesverhalen, liefst door de Duitse schrijfster Court Smaller, ik zelf las graag boeken van het genre 'In de zoete suikerbol' en alle soorten jongensboeken, als er maar veel avonturen inzaten.

Maar wat heeft lezen te maken met Alzheimer, wel, als je ouder wordt en bovendien ziek bent, hoef je je met een kast vol boeken nooit te vervelen. Een nadeel is dat een verstokt  lezer niet de gezelligste thuis is. Jarenlang ben ik al lid van de openbar bibliotheek in Enschede, daarnaast koop ik natuurlijk wel boeken, mijn boekenkasten puilen uit.

Ja welke boeken lees ik dan graag? Eigenlijk gaat mijn voorkeur uit naar Nederlandse schrijvers, ik zal een paar Nederlandse schrijvers noemen die ik hogelijk waardeer en waar ik ook veel van gelezen heb, echte toppers.

Om te beginnen een hele grote, Nescio,  zijn Titaantjes en de Uitvreter zijn toppers.   

Waarschijnlijk het beste wat in Nederland ooit geschreven is.

en natuurlijk Couperus, Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan.

Niet te vergeten Geert Mak, met zijn beide boeken Europa en Op zoek naar Amerika. Ik wil nog twee belangrijke Nederlandse schrijvers noemen die ik recent weer opnieuw gelezen heb, namelijk Adriaan van Dis, Indische duinen en Tikkop  en  A.F.T van de Heijden, met zijn ontroerend mooie boek over zijn verongelukte  enige zoon

Di was het dan wel, alleen wil ik nog noemen J.Voskuil en zijn boeken waar je nooit genoeg van krijgt.  Ach er zijn natuurlijk noch honderden andere grote schrijvers te noemen en hun boeken,denk maar aan de Avonden door G.Van het Reve en natuurlijk Multatuli met zijn Woutertje Pietersen, moet je steeds weer opnieuw lezen, prachtig. .

ALZHEIMER vier

Vandaag, dinsdag, een goeie dag, ach eigenlijk zijn  alle dagen wel goed, behoudens wat vergeetachtig, verder merk je niet zo veel van deze ziekte, waarschijnlijk doen de medicijnen (pleisters) goed hun best.

Morgen weer naar de schaakclub, misschien win ik weer eens een keer.

Gisteren, maandag dus, hebben we kennis gemaakt met de mevrouw die  ons door de neuroloog is aangewezen als casemanager, een aardige mevrouw die ons gezinnetje gaat begeleiden en eventueel hulp kan bieden.  Ze had nog niet eerder meegemaakt dat een alzheimerpatiënt een weblog heeft. Ze raadde me aan om me aan  te sluiten bij een alzheimerclubje hier in de buurt. Waarschijnlijk doe ik dat, mogelijk leer je van elkaar. Binnenkort zal  ik wel weer eens een oproep krijgen voor een bezoek aan de  neuroloog. Lenie is binnenkort weer aan de beurt voor een darmonderzoek, wat zijn mensen eigenlijk toch kwetsbaar, kijk maar eens naar de volle wachtkamers  bij de dokters en in de ziekenhuizen. Morgen verder, dan maar weer eens iets over literatuur.

ALZHEIMER drie

Zoals bekend leidt de ziekte Alzheimer tot een behoorlijk geheugenverlies, en wel in het bijzonder tot het korte geheugen, en in minder mate tot het zogenaamde lange geheugen. Van dit laatste, het korte geheugen dus, heb ik nu al behoorlijk last, alhoewel voor mijn ziekte was ik ook vaak vergeetachtig, met andere woorden niet scherp. Het vreemde is dat ik mij de gebeurtenissen uit het verleden, het lange geheugen dus, nu veel scherper herinner dan eerder.

Een voorbeeld: ik ben inmiddels 84 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak was ik  10 jaar, en zo heb ik dus in mijn jeugd de hele Tweede Wereldoorlog mee gemaakt. Van deze rotoorlog herinner ik me heel veel in detail. We woonden toen in Lemmer waar tientallen Duitse militairen waren gelegerd, jonge soldaten die de zoeklichten en het afweergeschut bedienden. Wij als jonge jongens gingen wel met deze jonge militairen om. Het vreemde is dat ik tot op de dag van vandaag van een aantal de naam nog herinner: Heinzie, Maxi, Jeroen e.a. Ook van mijn klas in de Tweede Wereldoorlog herinner ik me nog de namen van de onderwijzers, vaak rotzakken, Christelijke school met lijfstraffen, en ook nog alle namen van mij klasgenoten, jongens en meisjes, zo'n 40 stuks, jongens en meisjes,  Meine van Dijk. Arend Vos, Luwe van der Bijl, Hidde Visser

Pieter de Boer, Jopie Poppe, Jan Visser, Pieter Lemstra Japie de Bruin ea.  Arend Vos en Luwe van der Bijl waren vrienden van me. Foppe Post en Engele Klijnsma waren ook goeie vrienden, maar die zaten op de openbare school. Van de meisjes: Jannie Kleinsma  Margje Hogenterp, Oppie de Vries, en anderen.

Ik herinner  me nog zeer goed dat we drie keer doodsbang als hele klas onder de banken hebben gelegen: Een keer bij het bombardement van Lemmer,

een keer bij hevige luchtgevechten boven Lemmer, en een keer bij de bevrijding van Lemmer.  Geen wonder dat ik altijd een Lemster  jongen ben gebleven.

ALZEIMER vervolg 2

Gister schreef ik over de hulp en gezelligheid van onze kinderen en  kleinkinderen. Ik had natuurlijk ook mijn lieve vrouw Lenie moeten noemen, zeker wat betreft de hulp en gezelligheid. Zonder haar en zeker nu ik patiënt ben zou het een ramp zijn als zij er niet was. Ik ben, zeker tegenwoordig,

traag, vergeetachtig, een uitsteller, kan nog wel", enz. Omdat ik een verwoed lezer ben, ook niet de gezelligste thuis. Lenie is er altijd, zonder haar is het in huis een dooie boel, zij is mijn geheugen, mijn agenda, chauffeuse, kortom mijn hulp en toeverlaat. Sorry Lenie, mijn Amsterdammertje.

Gelukkig ben ik in mijn leven maar een enkele keer ziek geweest, maar van die keren, en vooral tijdens een ziekenhuisopname, herinner ik me dat ik heel veel gewone dingen prachtig vond. Ik heb dat gevoel nu weer.

Gewoon op straat, ik geniet van al dat groen, veel straten van Enschede zijn prachtig door het vele groen, soms lijken ze tunnels van groen.

De hoogbouw aan de overkant van ons huis  wordt geschilderd, van deze huizen met vaak vijf verdiepingen worden meteen de glazen gelapt, deze werkzaamheden op  hoge ladders door schilders in witte broeken, en groene jasjes boeien me. ik sta er soms met open mond naar te kijken. Ik deed dat eerder nooit meen ik.  Misschien boeit ook het gevaar voor de schilders me. Vreemd.

ALZHEIMER vervolg

Mijn zwager Bob  schreef: vertel eens wat meer over Alzheimer.

Eigenlijk is over de ziekte van Alzheimer niet  veel meer te melden,

althans betreffende mijn ondervinding van de ziekte, natuurlijk  ben ik  veel minder scherp, vergeetachtig, onzeker, noem maar op, als ik met mijn wandelstokje de stad in ga heb ik een zakboekje bij me waar mijn naam, adres en telefoonnummers instaan, voor het geval dat ik de weg kwijt raak en aan het dwalen ga, wat nog niet is gebeurd.

Natuurlijk is het niet leuk dat je, na zoveel jaar, niet neer autorijdt,

en ook niet meer durft te fietsen, maar ik leef er mee, er zijn ergere dingen.  Voor verdere informatie over Alzheimer verwijs ik naar internet, het staat er vol van. 

Dan nu een wat vrolijker slot: Lenie en ik  hebben aan onze kinderen, veel steun en samen met hun kinderen, onze kleinkinderen dus, ook veel gezelligheid en, vooral hulp. We doen leuke dingen met elkaar, tochtjes maken, gewoon gezellig bij elkaar zijn, vis, mosselen en/of  kaasfondue eten, en noem maar op, hopelijk houden we dit gezamenlijk nog lang vol.

Alzheimer

Ik gaf mijn eerste twee stukjes eigenlijk ten onrechte de titel mee: Dementie. Wel met een vraagteken, maar eigenlijk was er en tot nu toe nog geen sprake van dementie.

Het woordenboek zet achter de lemma: 'dementie', verstandsverbijstering, natuurlijk weet

ik ook wel dat dat mijn toekomst is, maar laten we niet op de dingen vooruit lopen.

Ik schreef eerder dat ik op een bepaalde plaatsnaam niet kon komen, maar dat kun je nog  niet 

dementie noemen dacht ik. Wel lees ik op het internet dat de ziekte van Alzheimer,

heel snel kan overgaan in dementie. Niet zo'n leuk vooruitzicht. Ik kreeg van de neuroloog

een nieuw soort medicijn, pleisters, die deze overgang vertragen. Afwachten maar.

Ik had me voorgenomen om alles te lezen over Alzheimer, maar dat doe ik nog wel een keer.

Ik ben altijd al een uitsteller geweest.

Vanmorgen las ik in de krant dat onze zeer gewaardeerde burgemeester Co Wierenga dezer

dagen is overleden op 80 jarige leeftijd.

Uit het krantenbericht blijkt dat hij zwaar dement was geworden.

Ik wilde eigenlijk wel overgaan om iets vrolijkers te schriijven. maar er wil niks bovenkomen. Misschien morgen.

Dementie ? Vervolg

Dus toch maar naar de neuroloog, een aardige mevrouw die na nog wat testjes me een M.R.I. scan adviseerde, en zo lag ik enkele dagen later onder het lawaaimonster dat ze M.R.I noemen. Ik meen een week later kreeg ik een oproep van het ziekenhuis (MST, Medisch centrum Twente) voor weer een gesprek met de neuroloog. Lenie en mijn zoon Nico gingen mee. Drie onthouden meer dan een. Ik dacht eigenlijk dat ik wat minder vergeetachtig was, dat ik ook gemakkelijker op namen kon komen, dus ik dacht dat het allemaal zo'n vaart niet zou lopen.

Ik ben van nature nogal optimistisch, maar deze keer had ik me helaas vergist, na wat inleidende gesprekjes deelde mevrouw de neuroloog me mee dat de uitslag van de onderzoeken, o.a. dat van de M.R.I. nu vast stond, en dat ik de ziekte van Alzheimer had. Hallo, dat is niet niks,  wat is Alzheimer? ik had me er nooit in verdiept, maar dat zal ik nu snel doen.  Wordt vervolgt.

DEMENTIE?

Hoe het begon. Het was meen ik op een zaterdagmorgen toen ik mijn echtgenote, Lenie vroeg "hoe heet onze stad ook al weer? Lenie keek me vreemd aan en vroeg, 'hoezo? We wonen hier al bijna 60 jaar, en jij weet niet hoe deze stad heet ? Enschede, natuurlijk!'  'Natuurlijk'  zei ik een beetje verslagen.

Maar dit was het begin, want even later hadden we het over een nichtje die hierin de buurt woont, en ik wist weer de naam van deze overbekende stad niet,

Oldenzaal, zei mijn vrouw. Ook de naam van onze provincie, Overijssel bleef voor mij in het duister. Griezelig, wat is er aan de hand?  

Enkele dagen later meende ik dat ik weer 'gezond' was, maar ik testte het maar niet, want je kon nooit weten. 's middags moest ik voor een controle naar de huisarts en, misschien om een praatje verlegen, vertelde ik hem dat zo nu en dan mijn geheugen me flink in de steek liet, en voor ik het wist zat ik enkele dagen later bij hem in een klein kamertje geheugentestjes te maken. Toch maar even naar de neuroloog, adviseerde hij, en zo gebeurde. 

Word vervolgd.

"MAARTEN"

Afgelopen dinsdag waren we een dagje op bezoek bij onze zwager Co in Drachten.

Co is evenals ik een tachtiger, hij is ernstig ziek geweest maar is er weer aardig bovenop gekomen. Met een rollator redt hij zich weer aardig. Co is een lezer, veel boeken in huis en tijdschriften. Ik las bij hem het tijdschrift "Maarten" uitgegeven door- en onder redactie van Maarten van Rossem. Een tijdschrift boordevol politiek leesgenot waarvan ik enkele stukjes u niet wil onthouden.

* In de jaren 60 van de vorige eeuw, zo rond de oprichting van D66, bestond er een clubje vrienden die geregeld bij elkaar kwamen: onder andere Jan Wolkers, Henk van Dorp en anderen.

D66 was net opgericht en Van Dorp zei tegen Jan Wolkers: "Ze zeggen dat van Mierlo de Nederlandse Kennedy is." Waarop Jan zei: " Nou, dan moeten we ook eens uitkijken naar de Nederlandse Lee Harvey Oswald. 

Het verhaal gaat dat Hans van Mierlo zijn hele leven last heeft gehad van deze kwalijke opmerking.

* Maarten schrijft: Wat wil je nou zelf, Mark?  Waar moet het heen, met jou en met het land?

  Hoe komen we daar? Jij bent toch de minister-president? Je wilde toch zo graag?  Doe eens wat man, laat eens zien dat je kloten hebt. Wat vind je nou zelf, Mark Je vindt toch wel iets, je laat je buikje toch niet naar de wind hangen?

De kracht moet uit de regering komen, zei Pechthold. Daar heeft hij zo maar gelijk in, Mark.

en anders einde tijdperkje.

                                               

     *                                             "Hebben we

                                                      eigenlijk

                                                       wat aan

                                                     die koning?'   

Maarten

EN TOEN WAS HET ZOMER !

Althans: dat gaf mijn bureaukalender aan: Vrijdag 21 juni 2013, maar ik heb nog geen zomersweer gezien, ook het voorjaar en de winter waren niet om naar huis te schrijven.

Uit mijn jeugd in Friesland herinner ik mij dat de winters perfect waren, ijsvrij op school en vrijwel elke dag schaatsen. Ook het voorjaar was in mijn jeugd zoal het hoorde, het stond in Friesland in het teken van kievitseieren zoeken, mijn vader (heit) was hiervan een groot  liefhebber. Vaak kwam hij thuis met eieren in de pet. De kievitseieren werden verkocht aan de vrachtrijder, die ze afleverde aan de hotels in Sneek en Leeuwarden. De gruto-eieren, die een slag groter waren dan de kievitseieren aten we zelf op.

En dan de zomers in mijn jeugd, de zomers waren warm, elke dag zwommen we in zee, het IJsselmeer, dat we hardnekkig zee bleven noemen.

Maar ik ben mogelijk wat aan het idealiseren, want ik vergeet voor het gemak maar even dat het toen oorlogstijd was, dreiging, gevaar en schaarste was er natuurlijk ook, maar als kinderen vond je dit iets wat de ouderen aan ging. 

Als vakantielectuur heb ik dezer dagen een paar aardige boeken gekocht, ten eerste een boek van een voor mij volkomen onbekende Nederlandse schrijver, Joost de Vries, 1983, het boek  "De Republiek" (Goeie recensies) En van A.F.Th van der Heijden: De Gazellejongen..

Dit boek is, heb ik begrepen vroeger jeugdwerk, dat toen door de uitgevers werd afgewezen.

Uiteraard kom ik na lezen op deze boeken terug. Voor zwager Co zijn verjaardag kocht ik "De ontdekking van de aarde´ door Peter Westbroek.

Na een schrijfpauze was dit het weer. Ik neem me voor om weer regelmatiger in mijn weblog te schrijven.  We zullen zien!

Vijf aardige jongens

In  het vuistdikke boek "Bij nader inzien" van J.J.Voskuil, volgens mij de allergrootste Nederlandse schrijver, gaat het over de avonturen van vijf jonge studenten, jongens, die halverwege de twintigste eeuw studeerden aan de  Universiteit van Amsterdam

Voor de aardigheid geef ik  wat karaktertrekken van deze vijf jongens,  vrienden van elkaar.

Maarten,  eenzelvig, plaaggeest, intelligent, komt uit Den Haag, heeft een vaste vriendin.

Paul. Betweter, praatjesmaker, gek op mooie meisjes, super intelligent, heeft een vaste vriendin.

Hans, een lieve jongen uit Kampen. Goede vriend van Paul.

Flap, muzikaal, schrijft gedichtjes, afkomstig uit Indonesië, Goeie vriend van Maarten.

Klaas, een keurige vriendelijke jongen, houdt niet van schuine praatjes.

De jongens studeren alle vijf Nederlandse letteren.

TWEE VRIENDEN

 'Ada Stam heeft me verteld dat ze verliefd op je is,' zei hij glimlachend.

Hij keek op met een plagerig lachje toen Maarten geen antwoord gaf.

Maarten was blijven staan. Hij had z'n pijp uit zijn zak gehaald.

'Ze heeft steenpuisten op haar dijen,'vervolgde Flap, 'maar ik heb gezegd

dat jij dat geen bezwaar vindt.'

'Wel verdomme,' zij Maarten nijdig.

Flap lachte geamuseerd. 'Ik wil haar ook wel vertellen dat je

liever nog even wacht tot ze over zijn,' zei hij. Hij boog zich wat verder naar voren

en bewoog zijn handen kouwelijk voor de kachel heen en weer. 'Ze worden behandeld

met een bijzondere zalf, de dokter zegt dat ze psychische moeilijkheden heeft.' Hij keek tersluiks op. Maarten glimlachte flauw, zonder te antwoorden.

' Ik zou haar maar helpen,' drong Flap aan.

Maarten geeuwde.

'Het is gewoon dat je bang bent je te laten verleiden', ging Flap door.

'Ja,' zei Maarten, Hij wende zijn hoofd af en keek,over zijn schouder in de tuin.

'Ik zou je  wel eens met mijn Bineke willen zien, die zou het wel met je klaar spelen.'

'Ja, ja', zei Maarten geïrriteerd.

Uit "bij nader inzien", door  J.J.Voskuil

WE WAREN HET ZAT

Gezien mijn leeftijd heb ik natuurlijk als kind en puber in de 20eeuw de hele tweede wereldoorlog meegemaakt. (40 - 45) Nadat de Canadezen  ons  hadden bevrijd, was het natuurlijk dagenlang feest in Lemmer, we hadden vier jaar avondklok achter de rug, de bevrijding werd er door de jeugd en ouderen dagenlang gevierd. Hossen, dansen, zingen en muziek maken. Ik heb daar goeie herinneringen aan. Maar toen de rust in ons dorp was teruggekeerd, viel het ons op dat we misschien door de oorlog en de avondklok wat van het dorp vervreemd waren. We waren het zat en wilden wat anders, en als de Lemster jeugd wat anders wilde gingen ze naar Amsterdam. Er was een prima bootdienst tussen Lemmer en Amsterdam, er voeren nachtboten. Je stapte 's avonds om 11 uur in Lemmer op de boot en je was 's morgens om vijf uur in Amsterdam. De koffiehuizen waren dan al open. Op de nachtboot kon je heel goed slapen. En donderjagen. Een retour Lemmer Amsterdam koste toen 3 guldens.Tientallen jongens uit Lemmer en de Friese Zuidwesthoek zochten werk in Amsterdam. Zo ook de schrijver van deze weblog.

Ik had in Lemmer al een paar boekhouddiploma's gehaald en solliciteerde op een advertentie van Simon de Wit in Amsterdam Oost, waarin vermeld stond dat je een opleiding tot bedrijfsleider kreeg. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, de opleiding tot bedrijfsleider werd steeds uitgesteld, en ik kon de ramen wassen, goederen op een oude fiets van het station halen. Maar ik was in Amsterdam, in mijn ogen een wereldstad, ook hadden ze een kosthuis voor mij gezocht bij twee oude mensen. Ik heb het in Amsterdam Oost niet lang uitgehouden. Ik plaatste toen zelf maar een advertentie in een krant, ik meende Het Parool, een prima krant uit het verzet. Enfin om weer een lang verhaal kort te houden, ik kreeg een goeie baan in Amsterdam-Zuid op een accountantskantoor. Ik kreeg wel meer brieven op mijn  'brutale' advertentie, heb enkele aanbiedingen bezocht, maar ik koos voor het genoemde accountantskantoor. Twee sympathieke bazen en fijne collega's.

Ik ging met een vriend uit Lemmer op een soort appartementje wonen, kreeg meer vrienden, enfin ik heb 15 jaar op dit kantoor gewerkt, getrouwd met een Leuk Amsterdams meisje, Lenie, nu nog mijn vrouw. Voor het genoemde accountantskantoor gingen we na ons trouwen in Enschede wonen, nog steeds voor hetzelfde accountantskantoor. We hadden hier veel klanten in de textielindustrie. We kregen in Enschede twee kinderen .Een jongen en een meisje.

Maar er kwam een kink in de kabel, de textielindustrie ging kapot, twee vennoten in Amsterdam overleden, en het accountantskantoor werd opgeheven. We zijn in Enschede gebleven, ik  vond werk bij het toenmalige kantoor Van Dien en Co, accountants, Nu P.W.C., tot aan mijn pensionering. We wonen nog in Enschede, en hebben inmiddels vijf kleinkinderen...  

EEN ZEER BIJZONDER BOEK

Op mijn verjaardag, alweer ruim twee weken geleden, ontving ik zo als gewoonlijk boeken en boekenbonnen als verjaardagcadeaus. Verjaardagen zijn in onze familie reuze gezellig, veel gasten, sommigen komen van heinde en ver, veel drankjes en lekkere hapjes en aan het eind van de middag een warme hap. Alhoewel ik zeker 10 a 12 boeken rijker ben geworden, vraag ik nu even aandacht voor het zeer bijzondere boek "Het menselijke lichaam" van Paolo Giordano, Turijn. Deze Italiaanse schrijver schreef ook de beroemde bestseller. 'De eenzaamheid van de priemgetallen.'

Het boek waar het hier om gaat is dus 'Het menselijk lichaam'

Ik heb dit boek, dat gaat over de militairen in Afghanistan in een ruk uitgelezen. Het boek stelt de vraag wat brengt jonge mensen er toe brengt  hun leven in de waagschaal te zetten. De dood is zeer nabij, dat is geen gemeenplaats, maar harde werkelijkheid, zo als keihard uit dit toch prachtige boek blijkt.

De 350 bladzijden van dit boek beschrijven het militaire leven in de vreemde heel zuiver,

maar ook heel emotioneel. Een geweldige aanrader.

SCHANDE

Vandaag gelezen in de TwentseCourantTubantia:

'Kinderen groeien op in armoede. Zo'n vijftienduizend kinderen in deze regio groeien op in armoedige omstandigheden. Ze krijgen niet dagelijks een warme maaltijd en er is geen geld voor een verjaardagsfeestje.

Vijftienduizend kinderen, in onze regio: Twente en de Achterhoek?

'Kinderen lijden onder de gevolgen van de gevolgen van de crisis,'

schrijft de krant. Maar de crisis is toch veroorzaakt, niet door kabouters, zelfs niet door de banken,  maar door mensen. En mogelijk door een handje vol mensen: ego's, mensen die nooit genoeg hebben, inhaligen, dieven...

Denk er eens over na, noem ze in de krant bij de naam, tot hun schande.

Mogelijk is de pas opgerichte Armoedepartij zo gek nog niet.

EEN HERINNERING

Iedere keer als ik iets lees over Hare majesteit, onze koningin of ik zie haar, vooral dezer dagen vaak, op de TV,  moet ik  merkwaardig genoeg  aan een kabouter denken. Waarom aan een kabouter zul je vragen. Wel, ik ben de jongste niet meer, en ik kan me de geboorte van Beatrix in 1938 nog goed herinneren. Ik was toen 8 jaar en zat in de derde klas van de lagere Koningin Wilhelminaschool in Lemmer. Het was feest ik het anders zo rustige dorpje,

vlaggen uit, oranje op je bloesje, enz. Muziek en optochten, enfin ik herinner me alle drukte in het dorp, Bernard en Juliana hadden voor een troonopvolger gezorgd. Maar waar kwam die kabouter vandaan?

Wel mijn school, de Koningin Wilhelminaschool was natuurlijk zeer koningsgezind, en kon niet achterblijven bij dit feestselijk gebeuren, er moest een optocht komen, de moeders moesten maar kostuumpjes naaien voor de kinderen, van de meisjes weet ik het niet meer, maar voor de jongens werden kabouterpakjes genaaid. En zo liep ik als kabouter in de schooloptocht mee, ter ere van Beatrix. Mijn moeder heeft het kabouterpakje een hele tijd bewaard, evenals een foto van mij als kabouter, maar beide zijn in de loop van de jaren zoekgeraakt. Maar de herinnering aan dit voor mij als kind grote gebeuren is gebleven.

UIT EEN OUDE DOOS

Toen ik dezer dagen weer eens in ons schuurtje aan het rommelen was, er moest ergens nog een 'schaakbijbel' liggen, ooit eens gekocht op een rommelmarkt,

enfin dat ding niet gevonden, maar ik kwam in een oude doos wel een leuke herinnering tegen, namelijk een door mij bijgehouden dagboek over de jaren 1992 t.m. 1995. Het volgende stukje tekst is wel aardig om op te nemen.

20/04/1992  tweede paasdag. Verjaardag van oma Hartman. Onze familie is in 'grote'  getale naar Drachten in Friesland gereisd. Oma Hartman heeft een eigen huisje in Drachten, maar is zondags en zeker op haar verjaardag te gast bij Co en Dit op de Wilgenpol, taartjes, drankje, lekker kletsen...gezellig.

's Middags maakten we met een oude Zwitserse postbus een tochtje door Friesland, een leuk initiatief van Co en Dit.  Als geboren Fries hebt ik van dit tochtje genoten.  's Avonds nog een lekker dinertje in Rotsterhaule, een geslaagde 85e  verjaardag van oma Hartman.

EEN BEETJE HEIMWEE...SOMS..vervolg

Toen ik 18 jaar was, vlak na de tweede wereldoorlog, was ik eigenlijk een beetje op mijn geboortedorp, Lemmer, uitgekeken. We hadden als jongeren vijf jaar de oorlog meegemaakt, en geloof me dat was voor ons als jeugd geen prettige tijd, na 8 uur mocht niemand de deur meer uit, de Duitsers hadden een avondklok ingesteld, ik had geen broertjes of zusjes, ik had hele goeie ouders, maar 4 oorlogsjaren s-avonds thuis zitten werd je ook niet vrolijk van. Na de bevrijding wilde ik de wijde wereld in en zocht een baantje in Amsterdam, dat lukte, ik had een paar boekhouddiploma's gehaald en ging werken op een accountantskantoor. ik kreeg in Amsterdam vrienden, een prettig kosthuis, en kreeg verkering met een beeldschoon meisje dat nu nog mijn lieve vrouw is, ook weer door mijn werk gingen we in de zestiger jaren in Twente wonen, waar Nico en Karin werden geboren, en waar we nu nog wonen.

Ik schreef in de kop van dit stukje: een beetje heimwee..soms.

En dat is ook zo , ik had en heb het zeer naar mijn zin in Amsterdam gehad, en nu ook al weer zoveel jaren in Twente, maar altijd zijn er momenten geweest dat ik mijn geboortedorp Lemmer miste, ik had in mijn jonge-jaren ook ik Lemmer goeie vrienden, maar als je niet meer in hetzelfde dorp woont slijt die vriendschap, ook mis ik nog steeds het water, de scheepvaart, het IJsselmeer waar we in de zomer als kinderen elke dag zwommen, ook heb ik het idee dat in mijn jeugd de winters sterker waren, zo dat we heel vaak prachtige schaatstochten (over de Friese meren) konden maken. Ook was ik nogal gehecht aan de Friese taal, maar Friese literatuur lees ik nog steeds. En zo heb ik eigenlijk naast mijn vrouw en kinderen, nog drie liefdes, Friesland, Amsterdam en Twente.  Het zij zo...

EEN BEETJE HEIMWEE...SOMS

Veel  jaren geleden werd ik geboren in Lemmer, een mooi vissersdorp

aan het IJsselmeer, de vroegere Zuiderzee, in de zuidwesthoek van Friesland.

Over het IJsselmeer, dat de Lemsters altijd 'zee' bleven noemen, schreef  ik eens:

Storm, De zee hoerig tegen de basaltblokken en de stenen voor de bonen pot, gierend, bonkend en dronken, zout in mijn harsens en op mijn tong. Dan beukt en dreunt het noodweer, terug in de tijd  tegen de dam , de gording en de oude vissershuisjes. Tegen de slapen van de dromer, en stolt langzaam tot hier en nu.

Zei pake, mijn grootvader: 'min waar op de Lemmer' en omke, oom 'de zwarte'  bromde over een dikke noordwester  storm en andere weerberichten.

Dan kreunden alle binten en vloeren  van het oude pakhuis waarin we woonden.

De zolders met de netten, de grote taanketel beneden en turf, turf,turf, gekocht van beulen veenbazen, handel  en broodwinning voor ons kleine gezin. 

Wordt vervolgd.

OP ZOEK NAAR AMERIKA

Enkele weken geleden deed ik een beetje flauw over het boek van Geert Mak

"Reizen zonder John --Op zoek naar Amerika"

'Ik heb niet zoveel met Amerika schreef ik, De Amerikanen liggen me niet zo,' etc. maar nu ik van de 550 bladzijden ruim 200 bladzijden heb gelezen, moet ik toch op deze vooringenomen mening terug komen, het is namelijk een geweldig goed boek van Geert Mak. Toen ik er eigenlijk met enige tegenzin in begon te lezen, boeide het me zo dat ik er niet in kon ophouden.

Mak geeft een mooie vorm aan dit reisverhaal: 'Reizen zonder John, op zoek naar Amerika.' Hij volgt in 201 de reis die de schrijver John Steinbeck in 1960  met zij poedel Charley maakte. Mak vraagt zich op zijn tocht af, wat is er in de afgelopen eeuw in de Amerikaanse steden en dorpen veranderd? Welke dromen joegen de Amerikanen al die eeuwen na en wat is er van terecht gekomen?

Een boek actueel en leerzaam, ook in verband met onze eigen crisis. Wat ik er tot nu toe in gelezen heb speelt in Amerika het debacle in de auto-industrie een belangrijke rol, als mede de positie van de zwarten. Ook de Amerikaanse geschiedenis speelt in het boek een belangrijke rol.

Nu we het toch over boeken hebben, genoemd boek van Mak en het bekroonde boek van v.d. Heijden 'Tonio'  zou ik als het mij gevraagd werd wel de beste twee boeken van Nederland willen noemen. Maar wie ben ik, het zal mij wel niet gevraagd worden.

Lenie leest opt' ogenblik een boek van  Louis Couperus "Van oude mensen  en de dingen die voorbijgaan". Jammer dat deze grote Nederlandse schrijver uit het verleden niet meer gelezen wordt.

POLITIEK

Onder het hoofdje 'Ziek gemaakt' vond ik in een recent nummer van de 'Groene Amsterdammer' een aardig artikel over de huidige crisis, door  Koen Haegens. Uit dit artikel neem ik hierna enkele kritische notities over.

* Nederland behoort tot de zieke mannen van Europa. De cijferstroom van afgelopen week bevestig het. De economie krimpt twee  keer zo snel als het gemiddelde van de eurozone.

* Het probleem is:

Burgers houden de hand op de knip, bedrijven investeren niet meer en de overheid snijdt in haar uitgaven.

* Veel huishoudens moeten ontschulden, een deel van de te hoge hypotheek aflossen. Dat het bezuinigingsbeleid fout is wordt zo onderhand een open deur. Economen  uit alle politieke windrichtingen roepen het.

* De schrijver van genoemd artikel ontmaskert een paar argumenten om deze heilloze weg voort te zetten.

1. Als de regering niet snijdt in de uitgaven verliezen de financiële markten het vertrouwen in Nederland. Volgens Haegens werkt het eerder omgekeerd.

2.De Nederlandse economie wordt geleid door ambtenaren en politici die zijn grootgebracht met dezelfde recepten: loonmatiging, minder overheid etc.

Haegens  vraagt zich af of we te doen hebben met bikkelharde politici die een paar honderdduizend werklozen voor lief nemen om hun liberale hervormingsagenda te verwezenlijken.

DE ONTDEKKING VAN DE AARDE

 Eigenlijk zou ieder die geïnteresseerd is in het voortbestaan van de aarde en derhalve in het voortbestaan van de mensheid dit geweldige

boek moeten lezen. Geen gemakkelijke lectuur, ik heb tenminste steeds bij het lezen een woordenboek bij de hand, maar het blijft van begin tot eind boeiend en bovenal leerzaam.

Wim Brands vpro boeken "Dit boek heeft het afgelopen jaar het meeste indruk op mij gemaakt." 

 Ik geef een korte beschrijving van de inhoud:

* Angst voor de aarde en het soevereine perspectief.

* Het gezag van de wetenschap

* Controverse en een fantastische theorie

* Het palrad der civilisatie

* De plaats van de mens'

* Naar mondiale volwassenheid

Laat je niet afschrikken, het is beslist geen boek dat je aanraad om Groen Links te stemmen.

VIER DINGEN VAN BELANG

Natuurlijk, wat voor de ene van belang is, is voor een ander mogelijk waardeloos! Maar vandaag werd ik van VIER dingen een beetje gelukkig,

Misschien is gelukkig een wat groot woord, maar toch!

In eerste plaats genoot ik deze dag, woensdag, van een mooie bijna zomerse dag.

Voor het eerst weer eens zonnig, niet koud, hopelijk houden we het nog even zo.

Dan mijn volgende vreugde, vanmiddag op de schaakclub een prachtige schaak-partij gewonnen. Mijn toch wel sterke tegenstander opende met het dame- gambiet, voor de kenners: je tegenstanders kunnen een pion winnen, maar je stelling wordt dan wat  zwakker, dus de pion geweigerd en de partij gewonnen.

Dan, hoe kan het anders nog twee prachtige boeken die ik deze dagen kocht, ik had nog wat boekenbonnen.

In eerste plaats "De ontdekking van de aarde" Het grote verhaal van een kleine planeet door Peter Westbroek, en "DE SLAVERNIJ" door Carla Boos.

Voor recensies en  inhoud van deze beide boeken verwijs ik naar het internet.

T O B I

Zo nu en dan lees je een recensie van een boek dat je nog niet kent, en je bent meteen verkocht:  'Dat boek wil ik hebben'. Dat overkwam me met TOBI  geschreven door Vincent Overeem.

"De Groene Amsterdammer" besteedde er van het nummer van 7 februari er een hele achterpagina aan, een grote foto van de schrijver en dan de uitgebreide bespreking van het boek alsmede een enthousiaste recensie. Een meesterwerk. 

" Vincent Overeem creëert een draaikolk die de mensen meesleurt. Je zit als lezer op het puntje van je stoel en laat je meesleuren naar het onafwendbare einde, er is een voortdurend suggestieve stijl'. ( Parool en Elsevier)

Enfin, ik weet dat je recensies vaak met een korrel zout moet nemen.

Ik kocht meteen het boek TOBI en las het in twee avonden uit. In het bovenstaande is niets te veel gezegd, kortom een prachtig, spannend boek dat ik uiteraard hierbij hartelijk aanbeveel.

KOM UIT JE DOOS

In de filosofie spreken ze tegenwoordig wel over de mens en zijn doos. In het algemeen zou je kunnen zeggen: Kom uit je doos!

Mensen wonen , leven en gaan meestal ook dood in dozen.

De grootste doos is je huis met daarin veel kleine dozen: de huiskamer, de keuken, de slaapkamer, de badkamer, de w.c. etc. In die kleine dozen vind je vaak een belangrijke kleine doos aan de TV, de computer, de en andere verslavingsartikelen.

Ook op je werk zijn dozen, je werkkamer, directiekamer, de spreekkamer, en natuurlijk de kantine en een of meer w.c's

In al die dozen is het stoffig en dat stof heet sleur. Je leeft er in, ook in de sleur, je komt er uit als het niet anders kan, behalve als het glazen huis in de stad staat, Serious Reqest. Prachtig hoe toen mensen in grote getale uit hun doos kwamen,  Maar dat glazen huis is al weer weg. Dus kom uit je doos, wordt niet vervreemd van de natuur, ontmoet andere mensen. Kortom wordt een nieuw mens.

POËZIE

Poëzie is het essentiële, het mysterieuze,

datgene wat zich tegen ieder formulering verzet.

Maar poëzie is ook schoonheid, een spel met taal,

een spel met woorden.

(Simon Vestdijk, uit de 'Glanzende kiemcel.')

                    Afvaart

Aan het roer die avond stond het hart

en scheepte maan en bossen bij zich in

en zeilend over spiegeling

van al wat het geleden had

voer het met wind en schemering

voorbij de laatste stad.

(Gerrit Achterberg)

AMERIKA

'Waarom Amerika ? Ik ben er nog nooit geweest'.

Op onze vele vakantietrips bleven we altijd in Europa,

ik heb wel iets met Europa en weinig met Amerika.

Amerika ken ik van de TV en veel dingen staan me daar tegen,

in eerste plaats ze zijn me te rechts,

en dan ook nog antiek christelijk, ze maken hun kinderen doodsbang voor het hiernamaals, de hel, althans wat ik er op de  TV van heb gezien.

En dan dat te pas en te onpas 'Oh my god' roepen, meestal door vrouwen.

En natuurlijk is dit een vooroordeel  van me, maar ik kom er niet gemakkelijk af, er zijn natuurlijk ook genoeg positieve dingen te bedenken, tenslotte hebben ze ons bevrijd van de moffen, en ze hebben toch ook in meerderheid op Obama gestemd.

Hoe  kom ik nu op Amerika, wel van mijn schoonzoon, kreeg ik dezer dagen  een zeer bijzonder boek cadeau, namelijk het bekende boek van Geert Mak 'Reizen zonder John  Op zoek naar Amerika,' ik kende het wel, maar had het nog niet gelezen. Ik heb er nu zo'n twintig bladzijden in gelezen, en het boeit me. Mogelijk krijg ik na de 573 bladzijden een andere kijk op Amerika.

SCHAKEN

De Koninklijke Nederlandse Schaakbond Schrijft:

Schaken is hersengymnastiek voor de geest.

Hersens zijn net als spieren , als je ze niet gebruikt worden ze zo slap als pap.

Use it or lose it. Wie regelmatig schaakt, blijft op oudere leeftijd mentaal fitter.

Door te schaken onderhouden oudere mensen sociale contacten. Ze voelen zich aardoor prettiger, wat positief doorwerkt op hun fysieke gezondheid. Onderzoek wijst er op dat

schaken preventief of vertragend werkt ten aanzien van dementie.

Het brein is plastisch, oudere schakers kunnen nog lang op niveau presteren                        

Uit: Schaakmagazine.  december 2012.

Ik behoor tot de bedoelde doelgroep, maar heb mijn bedenkingen. Ik verlies meer partijen

dan toen ik 20 jaar jonger was, maar schaak nog met veel plezier eenmaal per week op een  schaakclub.

DECEMBER

Verbaasd vroeg hij zich af:

wat  gebeurt er toch allemaal in december 2012?

En de 'hij' ben ik!

Het begon al op Zaterdag 1 december. Op deze dag waren we exact vijf en vijftig  jaar getrouwd. Plus een dag dan... Deze dag vierden Lenie en ik in alle bescheidenheid thuis. He deed ons goed dat we heel  goede wensen toegestuurd kregen van familie in den lande, zwagers, schoonzusters etc.

Dan zondag 2 december, 's avonds met de Twentse familie deze heugelijke dag gevierd in het Enschedese Wokrestaurant Sensazia. De groten,  onze kinderen en natuurlijk tante Lies, en vooral ook de kleinkinderen hebben  genoten van dit eetfeestje.

En toen was het al gauw weer vijf december: Sinterklaas. We doen niet aan sinterklaas dachten we als senioren, we hadden tenslotte net een feestje achter de rug, maar onze kinderen dachten daar anders over, en zo hebben we rond 5 december twee gezellige sinterklaasfeestjes meegemaakt op het Mariëndaal en op de Bosbeekjuffer. Genieten, cadeautjes geven en cadeautjes krijgen, leuk toch.

Ik meende dat we in december ook de verjaardagen van Anouk en Fatma hadden meegemaakt, maar dat was bij nader inzien al in november.  Alleen de verjaardag van onze jongste kleinkind Mert hebben we nog tegoed eind december, twee dagen voor oudjaarsavond. Ook dat nog. Dit was dan de oer gezellige , soms ook witte maand december.

P.s Zou er ook in December 2012 niet iets met onze planeet gebeuren? Het kan niet op.

Kritische noot van de sint

Voor opa is het dichten zo moeilijk niet

Genoeg te vertellen vindt zwarte piet

Want opa houdt sinds een tijdje een heus weblog bij

Kijk, dat maakt de sint nu eens blij

Want letters op papier en letters op de peecee

Daar kan de dichtpiet natuurlijk wel wat mee

Helaas moet ook de sint het eerlijk bekennen

Dat hij aan sommige stukjes wel een beetje moet wennen

Vervolgverhalen schrijven is natuurlijk een hele klus

En dan moet het allemaal wel kloppen als een bus

En soms gaat het sint dan een beetje boven de pet

En wordt hij op het verkeerde been gezet

Want een verhaal is dan opeens zomaar afgelopen

Zoals bij Evelien en Ken. Met een mandarijnje, gewoonweg bezopen

En kringetjes in het water van de regen

Daar kan de sint helemaal niet tegen

De sint zal er misschien wel een beetje te dom voor zijn

Natuurlijk beste opa: het is allemaal gein

Ga vooral door met de literaire pennevruchten

En laat die cultuurbarbaren maar lekker zuchten

Als troost dit boekje van Nederlands fabricaat

Sint hoopt dat het niet reeds in jouw boekenkast staat

Je kunt het dus ruilen indien dat nodig is

Maar niet geschoten is altijd mis