DE LOOPJONGEN

De Loopjongen is het nieuwe boek geschreven door de dichter Gerrit Komrij. Dezer dagen kocht ik het en heb en het boekje, 159 bladzijden in twee avonden uitgelezen.

Waarom koop je zo'n boek? Wel, in eerste plaats meen ik dat ik een goeie recensie gelezen had, en dan, ik was nieuwsgierig hoe een toch bekende dichter een roman schrijft.

Ik weet dat Gerrit mooie poëzie schrijft en had eigenlijk ook wel vertrouwen in zijn roman.

De roman bestaat uit drie hoofdstukken die elk een andere periode van de hoofdpersoon Arend beschrijven. In het eerste hoofdstuk maken we kennis met Arend die op het gymnasium zit en driftig op zoek is naar een vriend. Arend z'n moeder is dominee en z'n vader is overleden.

We lezen in dit deel innerlijke strijd en eenzaamheid van Arend. Gelukkig maakt hij kennis met twee jongens, Kurt en Erik, met wie hij ook na schooltijd omgaat, maar de vriendschap blijft problematisch. Maar dit eerste hoofdstuk is goed te lezen

In het tweede hoofdstuk studeert Arend al in Amsterdam, Theologie, hij komt uit een echte dominees familie. Hij bezoekt talrijke protestbijeenkomsten, en je herkent de Arend uit het eerste hoofdstuk nauwelijks meer. Vriendschap? Je kan beter een hond nemen.

Het derde hoofdstuk trekt zijn wissel op je leesplezier, er komt een wending in zijn leven. Hij krijgt een vriend, raakt verwikkeld in foute revolutionaire actiegroepen, hij komt  hierdoor in Afrika terecht. Het boek eindigt m.i. met een zeer merkwaardige onthulling.

 Niet mijn boek.

Het bovenstaande is natuurlijk mijn persoonlijke mening, mogelijk ben je na lezing het helemaal niet met mij eens.

 

SJOERD LOGEERT BIJ OPA EN OMA IN BOEKELO (2)

Vrijdag 25 juli i997

Vandaag een echte saaie regendag.

Sjoerd moet zich binnen vermaken, maar op opa's kamer is veel te beleven: stempels, perforator, computer, TV enz. 's Middags kwam Karin met Lotte en werd er toch nog gewandeld. Om half vijf nog een halfuurtje gefietst naar de koeien en de paarden. In een regenbui gauw naar huis. Sjoerd ging om acht uur naar bed en heeft geslapen als een roos.

Zaterdag26 juli 1997  

Vandaag  iets beter weer, maar de lucht is dreigend.

's Morgens in bed grote pret o.a. met een gat in de weg. We vinden het een verschrikkelijk lief jongetje. Nu ik dit schrijf zit Sjoerd in het bad.

Om  half elf met de auto naar Enschede, naar de markt. Oma koopt sinaasappelen en kruiden,

daarna op een bankje kibbelings  eten en voor een patatje nog even naar Mac Donald.

Na het middagslaapje in de tuin gespeeld en daarna nog een uurtje gefietst en een ijsje in het dorp toe. gelukkig is het de hele dag mooi weer gebleven.

Dries de kater, ook een logé gaat zo nu en dan de tuin in, maar blaast tegen de katten van de buren. We houden hem maar binnen. Het slapen van Sjoerd gaf tot half tien wat problemen, misschien toch een drukke dag voor hem.

Zondag 27 juli 1997

Sjoerd was tegen acht uur wakker en dan volgt het gebruikelijke ritueel: stoeien in bed, boterham eten, in bad.

Tegen half elf zijn we met hem naar de kinderboerderij in het Wooldrikspark gegaan.

Een jongetje dat de "koe" zat te melken werd aan z'n jasje getrokken:  ' ik moet hier zitten.'

Bij het enthousiasme van Sjoerd lijken de andere kinderen timide, maar het jongetje mocht natuurlijk ook nog een keer 'melken.' Het was eigenlijk geen weer om te fietsen, dus maar in huis gespeeld, dat ging heel goed.  Tegen zevenen brachten we hem terug naar z'n ouders  op de Asbreukerhoek die inmiddels weer thuis waren. Het was een leuk weekje met Sjoerd. We zullen hem missen.

----

P.S. Op 24 februari 2010 is Sjoerd overleden aan leukemie.

SJOERD LOGEERT BIJ OPA EN OMA IN BOEKELO (1)

Zondag 20 juli 1997

's Morgens het gebruikelijke ritueel. Sjoerd om 8 uur wakker, nog even spelen in z'n bedje en dan dollen en spelen bij opa en oma in bed. Dan een boterham, melk en in het grote bad,

aankleden en ander rituelen.

Tegen elf uur naar de kinderboerderij in het Wooldrikspark. ( Nostalgie, hier vroeger veel met Nico als baby gelopen.) Het was heel mooi weer, veel dieren, maar Sjoerd vond een houten koe die je kon 'melken' verreweg het interessantst, vooral de pan die er onder stond. Nog ven langs de eentjes en naar huis. Na het middagslaapje ging opa nog een uurtje met hem fietsen. We  aten spinazie enz. 's Avonds probleemloos slapen.

Maandag 21 juli 1997

Zon en regen. 's Morgens  gewandeld met oma. Verders tussen de buien door wat in de tuin gerommeld met het gietertje enz. In de namiddag in de stromende regen nar Mac Donald in Hengelo. Groot succes. Patat, hamburger, milkshake en een ballon toe. Opa ging 's avonds schaken in Lonneker. Sjoerd had geen slaap, maar uiteindelijk -half tien- lukte het toch.

Dinsdag 22 juli  1997

Een zonnige dag. 's Morgens naar de markt in Enschede, kibbeling eten op een bankje en ook nog patat, prachtig! Om half een hebben we zijn nichtje Lotte gehaald. Lotte in een grote fan van Sjoerd. Na het middagslaapje het gebruikelijke ritueel in de tuin, takjes, gietertje enz. en toen nog een uurtje met opa gefietst o.a. naar een weiland waarin een ezel staat dat door Sjoerd hardnekkig 'koe' wordt genoemd. Sjoerd ging tegen achten probleemloos slapen.

Woensdag 23 juli 1997

Vandaag mooi weer.

Het zou goed zijn als Sjoerd met een touwtje aan oma vast zat, want Sjoerd accepteert nauwelijks dat ze even uit de buurt is. Oema! Oema!  Opa: 'Oama komt zo terug.'

's Morgens zijn opa en Sjoerd naar het dorp gewandeld. Glijbaantje, schommel, wippaard etc..

Op de straat is ieder stokje voor Sjoerd, stokjes moeten in de put of, liever nog, in de brievenbussen! 's Middags na het slaapje  met z'n drieën een mooie fietstocht gemaakt. verder in de tuin gespeeld met een bak water. We aten spinazie en tartaar. Sjoerd at goed en ging om acht uur naar bed..

Donderdag 24 juli 1997

Wat gaan we vandaag doen?

Het is goed weer, dus gingen we om half elf op de fiets naar Haaksbergen. Op het nostalgische stationnetje, oma en Sjoerd een ijsje, en stapten we om om half twaalf in het treintje dat ons weer naar Boekelo bracht, de fietsen in een goederenwagon.

We zaten in een coupé met veel kinderen. Sjoerd vond het prachtig.

Oma  wandelde 's middags nog even met Sjoerd naar het dorp. Iedereen was moe.

's Avonds aten we macaroni, Sjoerd heeft hier goed van gegeten. Hij is gek op oma's sla..

Nico belde nog uit Zwitserland, daarna ging Sjoerd naar bed en sliep als een roos

SJOERD BIJ OPA EN OMA IN BOEKELO

Het was in juli1997, onze kleinzoon Sjoerd was nog geen twee jaar, zijn ouders waren met vakantie in Zwitserland en Sjoerd kwam in Boekelo logeren. Een feest, we waren gek op dat kind, en Sjoerd op ons, heel in het  bijzonder op oma, die hij Oema noemde.

Van dit gebeuren schreef ik in 1997 een beknopt dagboek, 20 juli t/m 27 juli. Nu Sjoerd er niet meer is heeft dit dagboek voor ons en voor zijn ouders  een grote waarde. Ik wilde vandaag hieruit al iets schrijven,  maar het was een rommelige dag en het is er niet van gekomen. Ik ben van plan om a.s. zondag hier mee te beginnen. Dus beste mensen, tot dan.

Ik luisteer nu naar een uitvoering van de Matthäus Passion op de TV door Mezzo. Heel mooi.

TRADITIE

Toen de goeroe ging zitten voor het avondgebed,

liep de kat van Asram in de weg en leidde de

gelovigen af. Daarom beval de goeroe dat de kat

moest worden vastgebonden gedurende het

avondgebed. Na de dood van de goeroe werd

de kat nog steeds vastgebonden tijdens de avonddienst.

En toen de kat stierf werd een andere kat gehaald

om die naar behoren te kunnen vastbinden  tijdens

de avonddienst.

Eeuwen later werden er doorwrochte verhandelingen

geschreven en gedrukt door geleerde aanhangers

van de goeroe over liturgische betekenis van

het vastbinden van de kat tijdens het avondgebed.

Uit 'Magische vertellingen'

EEN ZONDAG

Vanmorgen, 25 maart 2012 moest de klok een uur vooruit, want de zomertijd ging in.

Toch maar gewoon volgens de wekker om half negen opgestaan, maar toen was het al half tien, nauw en?  Toch even opletten want  je kan je  favoriete boeken programma van de VPRO zomaar missen, maar na het verzetten van de klokken ging alles goed.  

Laat de zomer nu maar komen, het voorjaar is er al een beetje.

We hadden vandaag twee dingen op ons programma: een bezoek brengen het monumentje met de urn van onze kleinzoon Sjoerd, en daarna even aanwippen bij onze dochter en schoonzoon aan de Bosbeekjuffer.

Eerst dus naar Sjoerd in Usselo. Zijn monumentje staat in de tuin van het crematorium. Fijn om even 'bij  hem' te zijn, maar toch ook erg verdrietig. Onze kleinzoon was veertien jaar toen hij in 2010 stierf aan leukemie. We fatsoeneerden z'n plekje een beetje, zetten het schaapje en de vlinders recht, plaatsten de meegebrachte bloemen en gingen met 'dag lieve jongen' weer naar de auto.

Bij onze dochter en schoonzoon werden we zoals altijd hartelijk ontvangen. De tafel stond al gauw vol met hapjes en drankjes, onze twee kleinkinderen, 15 en 18 jaar, vinden het geloof ik ook wel fijn dat oma en opa zo nu en dan eens langs komen. We bleven eten, en hadden deze zondag een ervaring van verdriet en vreugde, zoals het leven eigenlijk in mekaar zit.

In de zomer 1997 hebben we een weekje op onze kleinzoon Sjoerd gepast, hij was nog geen twee jaar en logeerde bij ons in Boekelo. Over deze logeerpartij schreef ik toen een dagboek.

Binnenkort zal ik hieruit op dit weblog iets schrijven.

DIEDERIK SAMS0M

Enkele oneliners uit een essay "De PVDA heeft een wereld te winnen". Door Marcel ten Hooven, opgenomen in de Groene Amsterdammer.

' Wat de PvdA wil zijn, regeringspartij, lukt haar bij uitzondering en wat ze kan zijn, oppositiepartij, ambieert zij niet.'

Méér gelijkheid kan opnieuw het leidende ideaal worden van de PvdA, om zich zelf te verlossen van de richtingloosheid. Het princiep van eerlijk delen van de lasten en lusten heeft nog niets van waarde ingeboet.

Diederik Samsom beschikt over het  politieke temperament om een zienswijze op de  betekenis van de sociaaldemocratie in de moderne tijd te verwoorden in retorisch pakkende beelden.  Hij is onvermoeibaar en koestert sterke  politieke overtuigingen, op het fanatieke af. In dat opzicht is een vergelijking met Den Uyl niet uit de lucht gegrepen.

Mensen zijn niet uit op hulp van de overheid  laat staan van de PvdA. De meeste mensen klimmen op eigen kracht langs de maatschappelijke ladder omhoog.
Samsom verwijt Rutte afbraak van de maatschappelijke ladder.

'De agent, de onderwijzer en verpleger zijn onze geluksmachines. Die zet je niet uit Mark. Die versterk je.'

                                                                                                                                                                                                                                      

EN TOEN NAAR ENSCHEDE

Het accountantskantoor waar ik werkte had nogal wat cliënten in Twente o.a. in de textiel, textielfabrieken en aanverwante bedrijven. We  reisden veel tussen Amsterdam en Twente.

De textielbaronnen werkten in die tijd nog met geheimboekhoudingen  en zochten hun accountants ver van huis. Geen pottenkijkers uit de regio. Eind 1957, ik woonde toen  al 10 jaar in Amsterdam, werd ik gevraagd of ik in Enschede wilde gaan wonen om leiding te geven aan  een daar te vestigen dependance. Ik moest er goed over nadenken, ik woonde graag in Amsterdam, had er vrienden en op kantoor, prima collega's, en zou Lenie naar Twente willen?  Maar...we wilden graag trouwen, maar er was in Amsterdam woningnood en in Enschede stond een woning voor ons klaar, en bovendien een flinke salarisverhoging.

Lenie gaf de doorslag, doen! zei ze, en dus trouwden we eind 1957 en gingen in Enschede wonen. We woonden in een nu nog bestaand flatgebouw- maisonnette, Oliemolensingel-hoek Marthalaan  We richtten een kantoortje in en namen een meisje en een jongen in dienst. Ook hier weer jeugdwerk van uit het  CJV-gebouw aan de Blijdensteinlan, maar lang niet zo intensief als in Amsterdam. We kregen na een paar jaar twee kinderen, een jongen, Nico, en een meisje, Karin. We hadden het zeer naar onze zin in Enschede, geen mooie stad,  maar een goede stad om te wonen. We genoten van het prachtige Twentse landschap.

Door fusies en het latere teloorgaan van de textielindustrie raakten we belangrijke klanten kwijt. Het Amsterdamse accountantskantoor verloor gelijktijdig twee vennoten, de oprichters vader en zoon overleden beide in het jaar 1961.

Door deze ontwikkeling werd de dependance Enschede opgeheven en stapte ik in 1963 over naar het in Enschede gevestigde kantoor Van Dien & co, nu PWC. waar ik tot mijn pensionering werkte.

Mijn liefde voor Amsterdam is onverwoestbaar, ik hou van Friesland mede om het Fries,

mijn taal. Prachtige dingen zijn in deze taal geschreven, en ik hou ook van Twente: hartelijke mensen en een arcadisch landschap. Tot zover dus mijn drie liefdes.

IN AMSTERDAM 1947 - 1957

Na een sollicitatiegesprek werd ik aangenomen als aankomend boekhouder in een limonadefabriek in de Jordaan. Ik had wel een goed kosthuis gevonden, maar het werk op de genoemde limonadefabriek beviel me slecht, saai werk, het leuke werk deed een boekhoudster, niet mijn type. Na een tijdje had ik genoeg van dit statische baantje en solliciteerde ik op een vacature bij een NIVRA accountantskantoor. Na een gesprek werd ik aangenomen, en werkte ik 14 jaar voor dit kantoor, 10 jaar in Amsterdam en nog 4 jaar in Enschede. Cliënten in het hele land, veel reizen en avondstudie.  Ik woonde nog een tijdje met een schoolvriend uit Lemmer, Foppe,  op een soort appartement aan de Amsterdamse Overtoom, en later toch weer, ook samen, in een gezellig kosthuis.

Als kamerbewoner in Amsterdam had ik het eerst wel moeilijk, maar al gauw voelde ik me er als een vis in het water. Amsterdam was mijn stad. Foppe kreeg verkering in Amsterdam en ging al gauw samenwonen. Ik kreeg een vriend, Jan Wildschut, zoon van de toen bekende CJV-dominee Wildschut. Via Jan en het gezin Wildschut zat ik binnen de kortste tijd tot over mijn oren in het Amsterdamse jeugdwerk CJV (Christelijke Jongeren Vereniging). Werkte mee aan het open jeugdwerk in de Amsterdamse pijp, leidde jongensclubs en werkte mee aan jeugdkampen en ging enkele malen als tweede reisleider, hoofdzakelijk voor de financiële zaken, met jeugdgroepen naar Oostenrijk en Italië. Vergaderen deden we nog al eens bij iemand thuis. Zo kwam ik bij een gezin terecht in de Lutmastraat.. Hartelijke mensen, twee zoontjes zaten bij mij op jongensclubs, maar er waren ook nog drie dochters, mooie meisjes.

Bij drie meisjes heb je meestal een jongste, een middelste en een oudste. De jongste, Ria,  telde niet mee, want die was nog meer 7 jaar. De oudste, Dit, eigenlijk ook niet want die had al verkering met een student, Co. Maar de middelste, Lenie....Met Lenie ben ik nu al ruim 50 jaar getrouwd. Ik had dus een meisje,  vrienden en zwagers, waarvan ik twee zeker ook tot mijn vrienden rekende. Co en Dick,  Ik zie terug op 10 mooie jaren in Amsterdam. Maar hoe kwam ik dan in Enschede terecht? Dat vertel ik morgen!

NAAR AMSTERDAM

Er was een heel verschil tussen Lemmer vóór de bevrijding en Lemmer ná de bevrijding op 17 april 1945.

Vóór de bevrijding had je de avondklok, na 8 uur 's avonds mocht niemand meer op straat komen. Dan de strikt doorgevoerde verduistering en de vele Duitse militairen en de sicherheitsdienst maakten het dorp er niet gezelliger op.

Maar na de bevrijding werd Lemmer al gauw weer een gezellig dorp. Veel watersport, het toerisme kwam weer op gang en de Lemsterjeugd  haalde veel in wat tijdens de oorlog niet mogelijk was. Aan de zeedijk wemelde het 's avonds van vrijende paartjes. Ach die goeie oude tijd.

Over de bevrijding van Lemmer kom ik zo rond 17 april op dit weblog nog terug.

Lemmer had een goede verbinding met Amsterdam. Er voer dagelijks een dagboot en een nachtboot naar Amsterdam. Een retour Lemmer- Amsterdam kostte in die tijd 3 gulden. Van de euro had nog niemand gehoord.

Tientallen jonge mensen uit Lemmer en de zuidwesthoek gingen dan ook na hun schooltijd in Amsterdam werken. Ook ik ging in 1947, 18 jaar was ik, werk in Amsterdam zoeken. We hadden familie in IJmuiden  waar ik als kind met mijn ouders vaak logeerde en dan altijd een dagje naar Amsterdam. Ik hield van Amsterdam, vond het een prachtige stad, nog wat anders dan Lemmer.

Na een kantoorbaantje in Lemmer bij een groothandel in koloniale waren, zo heette dat toen, ik had door avondstudie het praktijkdiploma boekhouden gehaald, solliciteerde ik naar een boekhoudersbaan in Amsterdam.

Na een sollicitatiegesprek werd ik aangenomen. Hier begon dus het avontuur van een Friese dorpsjongen in Amsterdam. Maar daarover later meer.

Wordt vervolgd.

EEN JONGEN UIT LEMMER

In het hartje van Lemmer staat een 18e eeuws pakhuis met drie pakhuiszolders.

Eerst mijn grootvader (pake) en later mijn vader (heit)  hadden in dit pakhuis op de begane grond een brandstoffenzaak, toen voornamelijk turf. Mijn  grootvader had op de eerste verdieping een paar kamers en een keuken laten bouwen. Toen ik geboren werd rentenierde mijn grootvader al en woonden mijn ouders in de genoemde woning. Ik ben dus geboren op een pakhuiszolder.   

Mijn moeder (mem)  die uit Kampen kwam, vond dit wonen maar niks en toen ik 5 jaar was verhuisden we  naar een vrij huis aan de Kortestreek in Lemmer. Mijn ouders, later mijn moeder alleen, hebben in dit huis aan de streek 52 jaar gewoond. Uit mijn vroegste jeugd herinner ik me dat ik in dat pakhuis in een bedstede sliep en 's avonds en 's nachts spookbang was in het donker. Ik had een vriendinnetje, Coba de  Haan, die een keer van de pakhuiszolder viel, gelukkig op een hoop turfmot, er mankeerde haar niks. We speelden op de helling, een in onbruik geraakte scheepswerf. Op de Kortestreek speelde ik met een buurmeisje Jannie Kleinsma, en heel wat schoolvriendjes. Ik zat op een kleuterschool, maar ik herinner me alleen nog een lieve jufrouw, jufrouw Elske. Mijn ouders waren Ned. Hervomd, vooral mem was nogal erg christelijk, dus ik ging naar christelijke lagere, een school waar ik niet zulke goeie herinneringen aan heb, je leerde goed rekenen en taal, maar de onderwijzers, meesters, waren met hun lijfstraffen soms echte rotzakken.  

Ik was 10 jaar toen de oorlog uitbrak en 11 jaar toen de Duitsers ons land bezetten. We hadden in Lemmer niet veel last van de bezetting, de mannen die naar Duitsland moesten doken vaak onder bij de boeren in de omgeving. Heit had een Ausweis omdat hij een taak bij de luchtbescherming had. In Lemmer woonde al jaren een Joods gezin, een broer en zuster op jaren,, die weigerden om onder te duiken, en hebben dus de bevrijding niet meegemaakt. Over het z.g. bombardement van Lemmer heb eerder geschreven, 20 september j.l.

De bevrijding van Lemmer door de Canadezen op 17 april 2045 was een hoogtepunt uit mijn jeugd, en zal ik nooit vergeten. Morgen, zondag  dus zal ik hier iets meer over schrijven en nog wat andere herinneringen uit ons mooie dorp Lemmer.

DRIE LIEFDES

Beste lezers van mijn weblog: "Laat ik het zo zeggen"

Ik had me voorgenomen om vanaf vandaag een drietal artikeltjes te schrijven over mijn 'drie liefdes' te weten mijn liefde voor mijn geboortedorp Lemmer in de Zuid-Westhoek van Friesland.

Dan mijn liefde voor Amsterdam waar ik een stuk van mijn jeugd heb doorgebracht.

Een tenslotte ben ik door mijn werk in Twente terecht gekomen tot op heden met Lenie mijn (meestal) lieve vrouw.

Morgen, vrijdag dus verschijnt de  eerste liefde, Lemmer.

RONDEAU

Een rondeau is een dertienregelig gedicht,  gebouwd op slechts twee rijmklanken.

De Ceder

Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,

gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.

Een binnenplaats meesmuilt ge, sintels, schillen

en schimmel die een blinde muur aanrandt,

er is geen boom, alleen een grauwe wand.

Hij is er, zeg ik, en mijn stem gaat trillen,

ik heb een ceder in mijn tuin geplant;

gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.

Ik wijs naar buiten, waar zijn ranke, prille

stam in het herfstlicht staat, onaangerand,

niet te benaderen voor noodlots grillen.

Geen macht ter wereld kan het droombeeld drillen.

Ik heb een ceder in mijn tuin geplant.

Gedicht van Han G. Hoekstra, 1906-1988.

DE BUURMAN

'Je vergelijkt homosexualiteit toch niet

met ziektes, hoop ik? Dat is nu juist

zo erg! Dat mensen zo praten! En jij bent

daar ook niet vies van! Dat heb je van je

moeder! Daar ben je mee opgevoed! Jij

doet er ook aan mee! En daarom staan

die mensen zo alleen! Omdat iedereen

zo praat als je moeder! Misschien dat er

maar vijf procent is dat ze niet discrimi-

neert. Dat is die afschuwelijke hetero-

mentaliteit. Daar heb jij ook een handje

van!'

Uit de nieuwe Voskuil "De buurman"

Een prachtig,irritant boek. Lezen !!

      (Momenteel in herdruk.)

WHISKEY ON THE ROCKS

Hij spint zich in met digitale tekens,

verbonden slechts met hier en nu.

De stromen stroom zijn afgesloten,

het brood wordt alleen voor hem gebroken.

Een mens die meer krijgt dan het zijne,

de stoorzenders zijn op scherp gesteld

en verminken de signalen

van hongerende kinderen uit

god mag weten welke verten.

Zijn leven is verbonden  met

whisky on the rocks

dat hier goedkoper is dan daar,

ondanks de accijnzen verzonnen

door inhalige ministers.

De codes in letters cijfers en tekens

zijn alleen te verstaan voor ingewijden.

De woorden - gestoord - bereiken niet

het koude hart.

ZONDAG

Ik sta voor het raam

en zie een lege straat.

De huizen aan de overkant

staan op sterven.

Ik lees opnieuw een boek

waarin misdaad traag wordt gestraft.

Ik eet brood van gisteren.

Het regent nu, het raam is beslagen,

met mijn hand veeg ik zicht.

De huizen aan de overkant,

nu ook met beslagen ramen.

Ik schat de straat twintig meter

onder mij (Amsterdam).

Ik zie mij liggen op het asfalt,

de wervels in elkaar geschoven.

Maar niemand zou het geloven,

deze zondag is te erg.

OM OVER NA TE DENKEN

In de Groene Amsterdammer  van 23 februari 2012 schreef de Groenejournalist Frans Verhagen een uitgebreid artikel over De Partij van de Arbeid met als titel 'bescheidenheid is het trefwoord'. Uit dit artikel neem ik een aantal aansprekende gedachten over om over na te denken.

* Na het aftreden van Job Cohen moet de PvdA niet alleen op zoek naar een nieuwe leider, maar ook naar een nieuwe ideologie.  Een bescheiden maar effectieve overheid, voortbouwend op het succes van de verzorgingsstaat.

Denk ook aan de multiculturele samenleving die Nederland zo succesvol belichaamt. De enorme sprong die de tweede generatie allochtonen maakt ten opzicht van haar ouders geboekstaafd door het CBS en het SCP en zichtbaar voor iedereen die het wil zien.

* Net als alle andere Nederlanders profiteert de tweede generatie allochtonen van onze samenleving. We hebben goedkoop en gemakkelijk toegankelijk onderwijs, zij het met bedreigde kwaliteit. We hebben goede woningen en voorzieningen, uitstekende en  toegankelijk medische zorg.  De resultaten die immigrantenkinderen boeken zouden de borst moeten doen zwellen van elke sociaal democraat, trouwens ook die van een christen-democraat, want beide stromingen putten uit de zelfde bron van inclusief denken over de samenleving.

* De PvdA zou er goed aan doen om vanuit de trots op dat bouwwerk renovaties en aanpassingen uit te voeren. Het meehuilen met populisten van links of van rechts is niet alleen immoreel, maar ook ineffectief. Het ondermijnt je eigen morele kracht en je wint het nooit van de werkelijk onverantwoordelijke roeptoeters.

* Cruciaal is dat de PvdA een partij moet zijn met een visie op de gehele samenleving en niet een organisatie die de belangen behartigt van doelgroepen. Dus niet verder zeuren over de verloren arbeiders, de weggelopen vrijzinnige kosmopolieten, de milieuactivisten en nog zowat hokjesbevolkers. Ook het eigen hok van bestuurders en  wouldbe-bestuurders moet flink schoongespoeld worden. Populisme kwam- en komt uit onbehagen en scepsis tegenover de elite, het establishment, de gevestigde partijen en de vertegenwoordigende democratie.

Bescheidenheid past de sociaal-democratie omdat ze zelf aanleiding heeft gegeven  tot die reactie.

* DE PVV en de SP zijn nu eenmaal beter in de politiek van het theater. Maar theater zonder boodschap reikt niet eg ver,

Tot zo ver enkele gedachten uit de 'Groene Amsterdammer', eigenlijk bestemd voor bloglezers die de PvdA een warm hart toedragen.

EMOTIE

Dat gaat nooit over, die emotie op 24 februari,  de datum van het overlijden van onze lieve kleinzoon Sjoerd, 14 jaar oud. Natuurlijk gingen we even naar zijn grafmonumentje, samen met z'n ouders en z,n broertje en zusjes, met tekeningen, vlinders en bloemetjes.

Ik schrijf nog maar even het gedichtje dat ik tijdens zijn ziekte, leukemie, schreef.

                Spel

Speel met je bal kleine boy,

speel met hart en ziel,

speel met lego en dinky-toy

in een blauw geruite kiel.

Speel in de zon kleine boy,

speel de rode brandweerman,

speel het spel van de wolken, zo mooi,

speel hoog spel kleine man.

Speel niet zo als wij, van laag allooi,

met vuur en met neutronen.

Ik huil om jou kleine boy,

omdat je niet bij ons

kan  blijven wonen.

EEN SECULIERE TIJD

Ik meen in 2010 verscheen het vuistdikke boek "Een seculiere tijd"  van de Canadese filosoof Charles Taylor, in vertaling. Seculier = wereldlijk, niet geestelijk. Het boek gaat dan ook, ruim elfhonderd bladzijden lang, over geloof en ongeloof, en over de teruggang van het geloof in God, in het westen. We leven in een seculiere tijd, daar is iedereen in het westen het wel over eens, zo begint Charles Taylor zijn boek. Hij vraagt zich af hoe het komt dat het in bijvoorbeeld het jaar 1500 vrijwel onmogelijk was niet in God te geloven, terwijl velen van ons dat niet alleen eenvoudig vinden , maar zelfs onvermijdelijk. Een niet erg bevredigend antwoord is:  Omdat in de het jaar 1500, de zestiende eeuw, iedereen geloofde en er waren nog geen straffeloze alternatieven beschikbaar,

Zijn er dan nu alternatieven beschikbaar? Ja, in ieder geval straffeloze. De westerse mens is in elk geval beter geïnformeerd over alternatieve godsdiensten zoals Boeddhisme, Taoïsme, Confucianisme, om maar enkelen te noemen. Dan speelt de humanisering van de godsdienst een rol; velen vinden het geloof en zeker  de kerkgang minder belangrijk  als wel de praktische liefde tot de medemens.

Wat maakt het geloven in onze tijd zo moeilijk ? Volgens Taylor:

- Er is geen zichtbaar geloofsleven in onze cultuur.

- De voortschrijdende wetenschap zet de mensen aan het denken.

-Er is te veel onrecht in de wereld.

Afgelopen zondagmorgen sprak in het boekenprogramma van de VPRO Wim Brands met de historicus  en journalist Jos Palm over zijn boek "Moederkerk" waarin Palm in een persoonlijk geschiedenisverhaal wat hij noemt  'de ondergang van het Nederlandse katholicisme' schetst.

De gebeurtenissen in jeugdhuizen spelen hierin volgens hem een belangrijke rol.

MIJN ZOON SCHRIJFT

Weinig mensen maken in politiek Den Haag een meer integere indruk dan de nu oud voorman van de PvdA, Job Cohen. Vriendelijk, aardig, zachtaardig zelfs en een bestuurder in hart en nieren.

De grootste fout van Wouter Bos is geweest om juist hem als zijn opvolger aan te wijzen. Het had kunnen werken als op voorhand duidelijk was geweest dat de PvdA de grootste partij zou worden bij de verkiezingen. Dan was Job Cohen premier geworden en hadden we een jaar of acht een ware vader des vaderlands aan het roer van het schip van staat gehad.

Helaas blunderde hij reeds in de verkiezingscampagne en wist hij niet hoe hij het voortouw in de formatie moest nemen. Politieke dieren als Wilders en Verhagen beschikten over oneindig meer vernuft en talent in het dagelijkse Haagse handwerk dan bestuurder Cohen. En zo kreeg hij een rol opgedrongen die absoluut niet bij hem paste. Die van oppositieleider. En de uitkomst stond voor mij reeds vast voordat het begonnen was. " Dat gaat hij niet redden"...

Vorige week een ongelukkig weergegeven interview in Trouw, een paar fractieleden die al dan niet bewust olie op het vuur gooien en vandaag, maandag 20 februari 2012 is dan de apotheose. Job gaat weg.

Beschadigend voor iedereen. Dit had voorkomen kunnen worden. En nu? Van wat ik hoor over de plannen om tot een nieuwe lijsttrekker te komen wordt ik niet vrolijk. Voor mij is er maar een geschikte kandidaat. En dat is Diederik Samson.

Bron: papanuzonderquil.blogspot.com

1942 EEN HERINNERING

Ik was 12 en zat in de zesde klas van de lagereschool, de Koningin Wilhelminaschool in Lemmer. Het was hartje oorlog. Het was een zonnige dag in januari, de Friezen hoorden in het westen van de provincie een merkwaardig hoog gezoem in de lucht, volkomen verschillend van het sonore geronk van de Engelse bommenwerpers.  Het waren B-24 Liberators van de in Engeland gestationeerde Achtste Amerikaanse Luchtmacht, die  hun eerste daglichtaanval op Duitsland gingen doen. Boven de Zuid Westhoek kwam het meteen tot luchtgevechten, waarbij tot groot genoegen van de toeschouwers een Duitse jager door de Yanks werd  neergehaald. Overigens was de Liberator-raid geen succes. De machines hadden Willemshaven moeten aanvallen, maar verdwaalden door waarschijnlijk navigatiefouten. Boven zuidwest-Friesland konden ze zich weer oriënteren, waarop de formatieleider besloot Lemmer te bombarderen, waarschijnlijk omdat hier, op de zeedijk, veel afweergeschut en zoeklichten stonden opgesteld. Meer dan 100 bommen werden losgelaten, die wonder boven wonder in de weilanden rond Lemmer vielen, slechts een enkele bom viel in het dorp, waarvan één honderd meter van mijn school af, waarin wij als kinderen in doodsangst onder de banken lagen. Het helse  lawaai van dit bombardement vergeet ik mijn hele leven niet. Er viel één slachtoffer, een boer die in de weilanden werkte. De formatie vloog over het westen van de provincie via de Waddenzee en Terschelling terug zonder Willemshaven te hebben gezien.

Twee B24s gingen verloren, terwijl twee Duitse jagers werden neergeschoten.

In de Katholieke kerk van Lemmer werd een monument geplaatst ter herinnering aan het wonderbaarlijke geluk dat het dorp Lemmer bij dit  bombardement behouden bleef.

.Gegevens gedeeltelijk overgenomen uit het boek "Friesland 1940 - 1945" En uitgave van Friese Boekerij b.v Drachten. 1989. 

EEN DROOM

Ik zag haar op de Prinsegracht

in nauw gesneden spijkerkleren.

Ik wist dat ik van haar moest leren

hoe ik mijn leven had gedacht.

Ik raakt aarzelend aan de zinnen

en vroeg haar toen 'waar gaan we heen?'

Zij leidde mij, trap van steen,

een verborgen kelder binnen.

Het was er zwoel en van de wanden

kaatste verscholen licht terug.

Ik was Adonis, en nam vlug

allebei haar handen.

En zei: 'Laat ons hier altijd blijven,

nooit naar hoger ruimten streven.

Ik zal over ons kelderleven

een mooi gedicht gaan schrijven.

Ik voelde wilde onderstromen.

Zij noemde mij toen decadent

en zei: "als je aan de catacomben went

kun je straks niet meer ontkomen."

Zij wees mij op een trap naar boven

en is mij daarheen voorgegaan:

noemde toen mijn eigen naam.

Gordijnen werden weggeschoven.

Door een heldere rode gloed

stonden wij in t 'volle licht.

Schreven saam toen dit gedicht.

Het was voor altijd goed.

MIJN SCHAAKCLUB

Sinds jaar en dag ben ik een liefhebber van het schaakspel.

Voor mijn kantoor was ik samen met een of twee collega's veel op reis, we overnachten dan ook veelal in hotels. Enkelen van mijn collega's konden schaken en hebben mij schaken geleerd. Wij vermaakten ons er 's avonds mee. Ik heb het nu over de 50er jaren. Vanaf die tijd ben ik eigenlijk altijd blijven schaken. Ik werd lid van een Twentse schaakclub, ik zat in een team en daardoor schaakte ik veel wedstrijdpartijen in de regio. Ik meen gedurende zes jaar ben ik secretaris van de Overijsselse schaakbond geweest, waarvan ik nu nog erelid ben.

Omdat wedstrijdschaken vaak nachtwerk wordt heb ik twee jaar geleden mijn lidmaatschap van de schaakclub opgezegd en speel ik nu nog één middag in de week op een seniorenclub

in Enschede.  Zo nu en dan neem ik deel aan een seniorentoernooi.

Ik moet eerlijk bekennen, ik ben nooit een groot schaker geweest, ik sukkelde veelal met m'n concentratie, vergat te schrijven of te klokken en mijn partij ging na anderhalf of twee uur de mist in. Ze zeggen wel als je als kind geen schaken leert wordt het nooit wat. Maar desalniettemin heb ik altijd wel met plezier geschaakt, en won ik zo nu en dan wel eens een partij, zo ook vanmiddag op mijn woensdagmiddagclubje. Ik had niet een zware tegenstander, maar ik had zwart, en dat is  niet mijn kleur. Maar afin, ik schaakte in alle rust, zorgde voor een goeie ontwikkeling, en zorgde dat de stukken niet uit elkaar dreven, schaken is tenslotte een spel van harmonie en waarden, en zo won ik de partij.

Mijn vrouw en ik hebben vijf kleinkinderen, maar helaas is niemand geïnteresseerd in dit mooie spel, jammer! Ze vinden het wel leuk dat opa een paar schaaktrofeeën op de kast heeft staan.

BIJ NADER INZIEN - 2

 (...)

De jongens liepen naar binnen.

In het café was nog een tafel vrij. Aan de andere  tafels werd gekaart en gerookt.

Aan de bar zaten een paar mannen luidruchtig met elkaar te praten.

'Uitkijke, ome' zei een man toen klaas tegen zijn stoel op liep.

Verder werd er geen aandacht aan hen besteed.

'Hoe vind je het hier? vroeg Paul, toen ze zaten.

Hans keek benauwd om zich heen. 'Lollig,'zei hij.

Klaas zat vergenoegd te kijken. Wat nemen jullie?' vroeg hij.

'Ik een borrel,' zei Paul. Hij had zijn ellebogen op tafel gezet,

 zijn handen in een bruggetje, en keek achterom naar de waard.

'Ik denk dat ik een likeurtje neem,' zei Klaas.

Paul draaide onmiddellijk zijn hoofd terug. 'Dat meen je toch niet? Als je er nou meteen uitgemieterd wil worden moet je zo doen. Je kunt je toch niet van die mensen distantiëren? Dat accepteren ze nooit.'

'Denk je?'vroeg Klaas weifelend.

'Natuurlijk!' zei Paul beslist. Hij keek op omdat de waard naast hun tafel was komen staan, pakte een bierviltje tussen de toppen van zin vingers en tilde het even in de hoogte.

'Ja,' zei hij met en verlegen glimlach, 'drie ouwe klare en drie pils, graag.'

'Drie pils en drie oude jenever,. herhaalde de man toen hij wegliep.

'Waarom bestelde je twee dingen wilde Klaas weten?'

'Dat is gebruikelijk hier,' antwoordde Paul kort. 'Denk er overigens om, je kunt er verdomd ziek van worden.''  Hans had de waard nagekeken en draaide zich naar Paul toe.'

'Hij herkende je geloof ik niet, hé? zei hij. Hij maakte zijn ogen groot.

Paul trol zijn wenkbrauwen op en keek hem van onderuit aan. ' Óf hij mij herkende, 'zei hij scherp, 'maar hij kent jullie niet en hij is verdomd argwanend.'

(...)

'BIJ NADER INZIEN

Na een uurtje lezen vandaag kwam ik aan op bladzijde 1207 van het bovenstaande boek van J.J.Voskuil, en had het dus voor de derde keer gelezen en er vele uren, dagen van genoten.

Een winters avontuur van de drie jonge hoofdrolspelers, studenten, wil ik U niet onthouden.

'Ze kwamen uit een kroeg in  de Jordaan. Ze draaiden zich nog eens nadrukkelijk om, om  te kijken of ze niets vergeten hadden. Hans trok de cafédeur flink achter zich dicht, met  zijn hand tegen de muur, toen struikelde hij vrolijk achter de beide anderen aan. Er lag een dik pak sneeuw. Het was doodstil op straat. De lantaarns wierpen een kring van zacht licht om zich heen.

Hé daar!'schreeuwde Hans.

Klaas liep voor de 3 anderen uit zacht in zichzelf te zingen, met dansende passen.

Paul draaide zich naar Hans om. 'Weet je wat hij zingt?' Hij bukte zich van het lachen en wees over zijn schouders naar Klaas.

'Jezus, ik heb nog nooit iemand zo vrolijk gezien.'

'Om je rot te lachen,'riep Hans opgewonden.

Hun stemmen schalde tegen de huizen op.

Klaas draaide zich om en keek naar hen. Ze kwamen vrolijk dichterbij. Hij grijnsde.  'Opzij!' riep hij plotseling. Hij kwam in een sukkeldrafje op ze af, spreidde zijn handen uit en duikelde op zijn kop door de sneeuw.

'Jezus!'schreeuwde Hans. 'Die vent is hartstikke lazarus!'

Paul stond stikkend van het lachen bij een lantaarnpaal. Klaas kwam grijnzend van het lachen overeind, wit van de sneeuw. 'Jezus wat heerlijk om dronken te zijn!' riep hij. 'Hoi!'' en duikelde opnieuw over zijn kop.'

P,S. Morgen een stukje gesprek van de jongens in bovengenoemde kroeg.

OP U KOMT HET AAN

Op u komt het aan!

Ze staan gegrift in ons hoofd en hart

die woorden.

Als aangeslagen akkoorden

verwoorden ze

wat we voelen en zien in ons leven.

Ja,misschien

geven ze stuwkracht aan hem

die verwacht

eens in het reine te komen

met dat hoge,

vaak onbegrepene.

Maar voor elkeen bewust

die in rust kan luisteren

naar de stem van 't geweten

en daarmee te rade gaat.

Omdat hij staat op het kruispunt van wegen

waar de wegwijzer staat

bij de weg die hij gaat:

Op u komt het aan voortaan.

Uit Maconnieke gedichten van Ton Ter Horst.

MET Z'N ALLEN...

Inderdaad het afgelopen weekend hebben we met z'n allen in twee gehuurde Roompothuisjes vertoefd in het Duitse Bentheim

Nu ik de woorden 'met z'n allen' neerschrijf vind ik dat dat eigenlijk niet kan,  omdat... nou ja.  We huurden dus twee huisjes, één voor de groten, grootouders en ouders en voor de allerkleinsten, en een huisje voor de grotere kinderen cq kleinkinderen met hun vriendjes en vriendinnetjes. In totaal waren we met z'n veertienen, oud en jong. Prachtig toch. 's Avonds met z'n allen spelletjes doen, met z'n allen ontbijten, nou ja behalve de echte langslapers, zaterdag naar het Duitse Nordhorn shoppen en drankjes drinken, de dapperste ouders en de kinderen zwemmen of de sauna in, en zaterdagavond een groot buffet in het  Roompotrestaurant. Zondag lekker lang slapen, rommelen en lezen.

Al met al was het buiten natuurlijk koud, het stadje of dorpje stelt, zeker in de winter niet veel voor, het is een goed teken dat het weekend is omgevlogen,

Zo mogelijk kunnen we dit familieavontuur in de zomermaanden eens herhalen.

GELUK

We liepen op het Rembrandtsplein,

de zon stond laag achter barokke gevels,

de lucht was purperrood gekleurd,

we stapten zwijgend voort. Je wangen

weerkaatsten argeloos de late gloed.

We liepen stil de Amstel tegemoet.

Ik voelde de spanning van een klein geheim

dat we beiden voor elkaar bewaarden.

Toen werd het licht. De vonken sprongen

uit je blonde haren.

De zon sloeg stralend van je aangezicht.

Een deur ging open en toen weer dicht.

Ik zie de zonderlinge kleuren,

geluiden hoor ik, nimmer nog gehoord.

Wij geven alles aan elkaar

zonder een woord.

Extase. Een spel van zinnen.

misschien ongehoord.

We liepen over de Amstelbrug,

ik was opnieuw geboren.

Jij kwam uit een mooie droom

en ik voor jou met schroom,

een goede vriend, of iets van dien,

de dichter die het heeft gezien.

De avond viel. De damp van de rivier

steeg op, als walmend uit een vat.

We rilden en versnelden onze pas,

alsof een spook ons op de hielen zat.

Met felle bundels elektriciteit

schenen  auto's ons in het gelaat.

Ik keek je aan . Toen was alles weer gewoon.

Gewoon met de tram naar de Lutmastraat.